จิ่นเฉาเฉาอุ้มซือหมิงเย่ออกจากสถานีตำรวจ
ฟู่ถิงยวนเห็นเธออุ้มเด็กชายวัยหกขวบ ทั้งแขนขาเรียวเล็ก แต่กลับไม่แสดงท่าทีลำบากแม้แต่น้อย
“ผมอุ้มเอง!” ฟู่ถิงยวนยื่นมือออกไปหมายจะรับตัวเด็กมา
จิ่นเฉาเฉามองบาดแผลบนใบหน้าของซือหมิงเย่ แล้วถามว่า “อยากให้เขาอุ้มไหม?”
ซือหมิงเย่พยักหน้า เขารู้ว่าตัวเองหนัก ไม่อยากให้จิ่นเฉาเฉาต้องเหนื่อย
ฟู่ถิงยวนรับซือหมิงเย่มาอุ้มไว้ในอ้อมแขน
เขาพบว่าเด็กคนนี้ตัวเบามาก แม้จะดูแข็งแรง แต่แท้จริงแล้วผอมบางเหลือเกิน
ทั้งสามขึ้นรถไปด้วยกัน
จิ่นเฉาเฉาหันไปถามฟู่ถิงยวนว่า “เจี่ยงจ้งคนนี้เจ้าเล่ห์มาก คุณรู้จักเขาไหม?”
“อืม เป็นนักธุรกิจในแวดวงเดียวกัน ก็พอได้ติดต่อกันบ้าง” ฟู่ถิงยวนมีความประทับใจต่ออีกฝ่ายไม่เลว เป็นคนรู้จักวางตัวและเข้าหาผู้คนได้ดี แม้จะเจ้าเล่ห์อยู่บ้าง แต่ทำธุรกิจอย่างซื่อตรง
จิ่นเฉาเฉาหรี่ตาลงเล็กน้อย “ต่อไประวังเขาไว้ อย่าสนิทกับเขามากเกินไป ถึงคนคนนี้จะมีเค้าลางของผู้มีวาสนา แต่ก็ซ่อนเล่ห์เหลี่ยมไว้ลึกเกินไป คนที่ชอบคำนวณผลได้ผลเสีย หากโลภมากเกินไปและไม่รู้จักหยุดให้ทัน ก็อาจทำร้ายทั้งคนอื่นและตัวเอง”
ฟู่ถิงยวนครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “ได้!”
ทั้งสองพาซือหมิงเย่ไปโรงพยาบาลเพื่อรับยาก่อน แล้วจึงกลับบ้าน
จิ่นเฉาเฉาไปที่ห้องของซือหมิงเย่ ลงมือทำแผลให้เขาด้วยตัวเอง
“หมิงเย่ ชอบไปโรงเรียนไหม?” จิ่นเฉาเฉาถาม
ซือหมิงเย่กะพริบตาปริบ ๆ ดวงตาดำสนิทเต็มไปด้วยความลังเล ราวกับอยากพูดแต่ก็ไม่กล้า