ณ ห้องโถงใหญ่ตระกูลฟู่
จิ่นเฉาเฉามองชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยความสงสัยใคร่รู้
เขาเป็นบุรุษที่มีคิ้วคมดุจกระบี่ ดวงตาดั่งดวงดาว ใบหน้าโดดเด่น ทั้งยังอยู่ในชุดสูทสีดำสนิทรัดรูป ยิ่งขับเน้นให้เขาดูเย็นชาไร้หัวใจ ห่างเหินเยือกเย็น
นี่คือสามีในอนาคตที่กำลังจะแต่งงานกับนาง และเป็นคนที่นางต้องแต่งด้วย
ฟู่ถิงยวนก็หรี่ตาเรียวยาวดั่งหงส์ พลางประเมินจิ่นเฉาเฉาเช่นกัน
หญิงสาวรวบผมยาวเป็นหางม้า สวมเสื้อป่านเนื้อหยาบปะชุน เต็มไปด้วยรอยปะซ่อม โชคดีที่ซักจนสะอาดสะอ้าน
ท่านปู่ฟู่นั่งอยู่ที่อีกฝั่งของโซฟา มองทั้งคู่ไม่ยอมพูดจากัน จึงหัวเราะแห้งๆ อธิบายว่า “ถิงยวน เฉาเฉาคือคู่หมั้นของเจ้า การแต่งงานนี้ตกลงกันไว้ตั้งแต่พวกเจ้าอายุสิบกว่าปีแล้ว บัดนี้เฉาเฉามาทำตามสัญญา เจ้าควรเตรียมตัวต้อนรับนางเข้าบ้าน”
ฟู่ถิงยวนเอ่ยเสียงเย็น “ยุคสมัยไหนกันแล้ว ยังยึดติดกับการหมั้นหมายตั้งแต่เด็ก ข้าว่าถอนหมั้นเสียเถอะ!”
จิ่นเฉาเฉาส่ายหน้าทันใด “ถอนไม่ได้ ครั้งที่พวกเราหมั้นหมายกัน ได้ขอพรจากบรรพบุรุษแล้ว หากไม่ทำตามสัญญา จะต้องถูกสวรรค์ลงโทษ”
ฟู่ถิงยวนฟังนางแก้ตัว สีหน้ายิ่งขรึมเครียด “เพื่อแต่งงานกับข้า ถึงขั้นหาเหตุผลแบบนี้มาได้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร?”
ฟู่ถิงยวน — โลกภายนอกประเมินเขาว่า จิ้งจอกเฒ่าในวงการธุรกิจ หลักแหลมเจ้าเล่ห์ ตัดสินใจเด็ดขาด ไม่ไว้หน้าใคร
ในโลกนี้ ผู้หญิงที่อยากแต่งงานกับเขามีมากมายนับไม่ถ้วน
จิ่นเฉาเฉาพยักหน้าจริงจัง “ท่านคือฟู่ถิงยวน ตั้งแต่เด็ก ท่านยายคอยพร่ำบอกข้างหูข้าตลอดว่า โตแล้วต้องแต่งกับท่านให้ได้”
ฟู่ถิงยวนรู้สึกเหมือนต่อยหมัดลงบนปุยสำลี
เขาเกือบจะหลุดขำออกมา
ผู้หญิงคนนี้ไม่คุ้นเคยเขาเลยแม้แต่น้อย แต่กลับฝันจะได้เป็นคุณนายฟู่
เขาลูบหว่างคิ้วอย่างอึดอัด ลุกขึ้นมองท่านปู่ฟู่ “งานแต่งนี้ข้าไม่จัด!”
คุณชายฟู่สีหน้าเครียด
“ถ้าเจ้าไม่เชื่อฟัง จากนี้อย่าเรียกข้าว่าท่านปู่”
ฟู่ถิงยวนขมวดคิ้วคม ไม่ยอมฟังทั้งดีทั้งร้าย
ท่านปู่ฟู่เดินมาตรงหน้าฟู่ถิงยวน เอ่ยหนักแน่น “ครั้งนั้นเจ้าได้คำนับบรรพบุรุษของเฉาเฉาด้วยตัวเอง ตามกฎของสำนักเสวียน เจ้าถือเป็นบุตรเขยของพวกเขาแล้ว”
ฟู่ถิงยวนแค่นหัวเราะเย็นชา “เพื่อให้ข้าแต่งงาน ถึงขั้นหาเรื่องแบบนี้มา”
ท่านปู่ฟู่แทบกระอักเลือด
ตอนเด็ก ฟู่ถิงยวนสุขภาพย่ำแย่ ป่วยกระเสาะกระแสะ
ตอนเขาอายุสิบสอง มีไข้สูงไม่ลดนานกว่าสิบวัน อยู่ระหว่างความเป็นความตาย ถึงมีผู้ชี้แนะให้ไปขอความช่วยเหลือจากตระกูลเสวียนที่หลบซ่อนตัวจากโลกภายนอก
ยายเฒ่าในตอนนั้นเอ่ยขอเพียงข้อเดียว ให้เด็กทั้งสองหมั้นหมายกันไว้ตั้งแต่เยาว์วัย
ในคืนที่หมั้นหมาย อาการป่วยของฟู่ถิงยวนก็หายเป็นปลิดทิ้งอย่างอัศจรรย์ และหลังจากนั้นก็ไม่เคยเจ็บป่วยอีกเลย
ทุกครั้งที่เขาเอ่ยเรื่องนี้กับฟู่ถิงยวน เขาก็จำอะไรไม่ได้เลย คิดว่าเขาโกหกหลอกลวง
จิ่นเฉาเฉาครุ่นคิดอย่างกลัดกลุ้ม วินาทีต่อมานางเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ หยิบม้วนหนังสือจากห่อสัมภาระติดตัวส่งให้ฟู่ถิงยวน “ท่านดูนี่ มันคือสัญญาหมั้น!”
ฟู่ถิงยวนรับม้วนหนังสือมาอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย คลี่ออกกวาดสายตาคร่าวๆ
ในสัญญาหมั้นเขียนข้อความไว้มากมาย เขาแค่อ่านผ่านๆ ท่อนหนึ่ง
“สัญญาหมั้นหนึ่งฉบับ รายงานสู่สวรรค์เบื้องบน ทูลเก้าชั้นฟ้า แจ้งยมโลกเบื้องล่าง บอกกล่าวแก่หมู่เทพ ประกาศสามภพ ให้ปฐมาจารย์แห่งสวรรค์เป็นพยาน ฟ้าดินเป็นประจักษ์ ตะวันจันทร์ร่วมใจ หากชายทรยศหญิง คือหลอกลวงสวรรค์ หากหญิงทรยศชาย คือฝืนเจตน์สวรรค์ โทษฐานหลอกลวงสวรรค์ กายดับมรรคสูญ”
ชื่อลงนามคือจิ่นเฉาเฉาและฟู่ถิงยวน!
ฟู่ถิงยวนจ้องตัวอักษรคำว่าสวรรค์และยมโลก ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยัน
เขายื่นสัญญาหมั้นคืนจิ่นเฉาเฉา ไม่อยากพัวพันอีก อ้างว่างานยุ่ง แล้วรีบจากไป
ท่านปู่ฟู่เผชิญหน้ากับจิ่นเฉาเฉา เอ่ยอย่างอายๆ และลำบากใจ “แม่หนู หรือเจ้าพักที่บ้านเราก่อนเถิด เรื่องนี้ยกให้ท่านปู่จัดการเอง เจ้าแค่รออย่างสบายใจก็พอ”
จิ่นเฉาเฉายามนี้ก็ได้แต่เห็นด้วย
ท่านปู่ฟู่จัดห้องข้างๆ ฟู่ถิงยวนให้นาง
ในห้องตกแต่งครบครัน ขาดก็แต่ของใช้ส่วนตัวเล็กๆ น้อยๆ
โชคดีที่จิ่นเฉาเฉาพกติดตัวมาทั้งหมด
ภายในห้องนอนที่งดงามอบอุ่น
จิ่นเฉาเฉากำลังจัดข้าวของ ทันใดนั้นประตูห้องด้านหลังถูกผลักเข้ามาอย่างแรง
เด็กสาวอายุราวยี่สิบปี บุกรานเข้ามาอย่างไม่เกรงใจ
ฟู่เซี่ยวอันเชิดคาง มองจิ่นเฉาเฉาอย่างยโส “อ้าว เดิมทีเจ้านี่เองจะมาเป็นพี่สะใภ้ข้า อายุไม่มาก แต่ใจกล้าและทะเยอทะยานเกินไป”
จิ่นเฉาเฉาหยุดสิ่งที่ทำอยู่ หันไปมองฟู่เซี่ยวอัน
แบรนด์เนมทั้งตัว อัญมณีบนนิ้วและคอล้ำค่า ใบหน้าสวยอยู่แล้วแต่งแต้มบางเบา งดงามประหนึ่งเจ้าหญิงน้อย
ทว่าเปลือกนอกที่งดงามเยี่ยงนี้ หว่างคิ้วกลับปกคลุมด้วยกลิ่นอายสีเลือดเข้มข้น
จิ่นเฉาเฉาไม่ได้ใส่ใจคำถากถางของนาง กลับนั่งลงบนโซฟาอย่างสง่างาม
นางมองฟู่เซี่ยวอัน เอ่ยอย่างเนือยๆ “เรามาพนันกันดีไหม”
ฟู่เซี่ยวอันน้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลน “พนันอะไร? พนันว่าเจ้าจะได้เป็นพี่สะใภ้ข้าหรือ?”
จิ่นเฉาเฉาหยิบถ้วยน้ำชาบนโต๊ะ รินน้ำให้ตัวเอง เอ่ยยิ้มแย้ม “พนันว่าคืนนี้เจ้ามีเคราะห์”
ฟู่เซี่ยวอันได้ยินก็เดือดดาลทันที เบิกตากว้าง “เจ้าแช่งข้า?”
จิ่นเฉาเฉาส่ายหน้า “ลืมแนะนำตัว ข้าคือผู้สืบทอดหนึ่งเดียวของสำนักเสวียน ดูดวง ทำนาย ดูลักษณะ เสี่ยงทาย ฮวงจุ้ย จับผี ล้วนรู้บ้างเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าในภายภาคหน้าเรายังมีบุญสัมพันธ์กัน จึงแค่หวังดีมาเตือนเจ้า”
ฟู่เซี่ยวอันแต่เดิมไม่เชื่อ แต่พอเห็นดวงตาคู่นั้นของจิ่นเฉาเฉา ดำสุกใส หนักแน่น ไม่เหมือนล้อเล่น
นางจึงพิจารณาสตรีเบื้องหน้าอย่างละเอียดอีกครั้ง
แม้จะแต่งตัวมอซอปะชุน ไม่มีของมีค่าติดตัว แต่กลับให้ความรู้สึกบริสุทธิ์ราวไร้ธุลี
โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น สุกสกาวดุจดวงตะวันน้อย ยามสบตากัน ใจสงบอย่างบอกไม่ถูก
ฟู่เซี่ยวอันตกใจกับความคิดของตนเอง
นางหน้าแดงก่ำในทันใด “ข้าจะเชื่อเจ้าได้ยังไง? ยุคไหนกันแล้ว เจ้ายังถือคติสำนักเสวียนตระเวนหลอกคน ข้าไม่หลงกลหรอก!”
จิ่นเฉาเฉาวางถ้วยน้ำชา พิงโซฟายิ้ม “เจ้าจะไม่เชื่อก็ได้ แต่อย่ามาเสียใจทีหลังล่ะ”
ฟู่เซี่ยวอันใจลอยเจ็ดขึ้นแปดลงทันที
เดิมทีได้ยินว่ามีสาวน้อยไม่รู้หัวนอนปลายเท้าคนหนึ่งจะมาแต่งกับฟู่ถิงยวน
นางรู้สึกว่าสาวน้อยคนนี้ช่างฝันกลางวันเสียจริง
จะเป็นพี่สะใภ้ใหญ่ของนางได้ ต้องเป็นคนดีพร้อม สวยสะคราญ นิสัยดี และเฉลียวฉลาดเท่านั้น
คนอย่างจิ่นเฉาเฉาทั้งจนทั้งเชย ไม่คู่ควรเลย
แต่จิ่นเฉาเฉากลับพูดทันทีว่านางมีเคราะห์ใหญ่
ให้ตายสิ...
ใครได้ยินอย่างนี้จะไม่ใจเสีย?
ฟู่เซี่ยวอันกัดฟันกรอด ปลอบใจตัวเอง
นี่ต้องเป็นอุบายสกปรกที่จิ่นเฉาเฉาใช้ข่มขวัญนางแน่
นางจะไม่เชื่อ
ไปๆ ไปจากที่นี่เร็วๆ
แต่หลังจากก้าวออกจากห้องนี้แล้ว ใจนางยังหวาดหวั่น
นางจะประสบเคราะห์จริงหรือ?