จิ่นเฉาเฉากางมือออก ยิ้มบาง ๆ «แล้วแต่คุณเลย!»
เสิ่นอวี้หลันกลับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสแกนจ่ายเงิน พลางตำหนิอย่างเอ็นดู «ทำไมเดี๋ยวนี้คุณขี้เหนียวจัง เงินแปดหมื่นยังซื้อเนกไทให้คุณสักเส้นไม่ได้เลย»
เธอจ่ายเงินให้จิ่นเฉาเฉาอย่างไม่ลังเล
สมกับเป็นคุณหนูตระกูลร่ำรวย จ่ายเงินแต่ละทีใจกว้างจริง ๆ
หลังได้รับเงินแล้ว จิ่นเฉาเฉาก็แสร้งทำท่าขรึมก่อนเอ่ยว่า «พี่คะ ฉันรู้ว่าพวกคุณยังสงสัยในตัวฉันอยู่ เพื่อพิสูจน์ว่าที่ฉันพูดไปไม่ผิด ฉันจะทำนายเรื่องที่จะเกิดขึ้นกับพวกคุณสามข้อในวันนี้»
เสิ่นไห่หยางขมวดคิ้ว มาอีกแล้ว!
เสิ่นอวี้หลันรีบโบกมือ อธิบายอย่างร้อนใจ «ฉันไม่ได้สงสัยคุณนะ!»
«คำทำนายข้อหนึ่ง สามีของคุณจะยอมสละสิทธิ์ในการเลี้ยงดูลูกเอง เพื่อหย่ากับคุณ วางใจได้ ข้อสอง กลับบ้านแล้วอย่าไปจับมีด จะบาดมือเอา»
จิ่นเฉาเฉาเหลือบตาไปมองเสิ่นไห่หยาง ก่อนยิ้มเจ้าเล่ห์ «คำทำนายข้อสุดท้ายของคุณ!»
เสิ่นไห่หยางว่า «อย่าพูดนะ ฉันไม่อยากฟัง!»
รู้สึกได้เลยว่าคงไม่ใช่เรื่องดี
จิ่นเฉาหัวเราะคิกคัก ยันต์วาจาสิทธิ์บนฝ่ามือพลันลุกไหม้จนมอดดับ «คุณจะฉี่รดรองเท้าตัวเอง!»
เสิ่นไห่หยาง: (ʘᗩʘ’)
เสิ่นอวี้หลันที่ยังจมอยู่กับความเศร้า จู่ ๆ ก็หลุดหัวเราะพรืดออกมา
กลัวจะโดนตี จิ่นเฉาเฉารีบเก็บของหนีทันที
ได้เงินมาแล้ว เธอก็ตัดสินใจไปซื้อเสื้อผ้าสวย ๆ
ส่วนคำทำนายสามข้อของเธอนั้น สองข้อแรกอนุมานด้วยความสามารถของตัวเอง
มีเพียงข้อของเสิ่นไห่หยางที่เธอใช้กลอุบาย
กล้ามาท้าทายเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จะได้รู้เสียบ้างว่าเธอแน่แค่ไหน