จิ่นเฉาเฉาเพิ่งมาถึงปากทางเข้าโรงเรียน ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งยืนล้อมวงราวกับกำลังมุงดูเรื่องน่าสนใจบางอย่าง
“เด็กคนนี้เกินไปแล้ว กล้าดียังไงไปตบคุณชายบ้านเจี่ยง สมควรแล้วที่โดนคุณนายเจี่ยงสั่งสอน โรงเรียนนี้คงไม่รับเขาไว้แล้วล่ะ”
“นั่นสิ ได้ยินว่าเพิ่งย้ายมาเป็นนักเรียนใหม่ด้วยนะ”
จิ่นเฉาเฉาให้คนขับรถจอดข้างทาง ก่อนแหวกฝูงชนเดินเข้าไป
หน้าประตูโรงเรียน ผู้ปกครองยืนล้อมเป็นวง ชี้ไม้ชี้มือวิพากษ์วิจารณ์สิ่งที่เกิดขึ้นด้านใน
“คุณนายเจี่ยงอารมณ์ร้อน เอาแต่ใจที่สุดแล้ว คราวนี้เด็กคนนี้คงโดนซ้อมจนปางตายแน่”
“ถึงโดนตี ครอบครัวเขาก็คงไม่กล้าปริปากสักคำหรอก ยังไงบ้านเจี่ยงก็มีอิทธิพลมาก”
หญิงร่างอ้วนคนหนึ่งกำลังถูกผู้คนมุงดู เธอสวมเครื่องประดับแวววาวเต็มตัว
แต่ตอนนี้ใบหน้ากลับบิดเบี้ยวด้วยความเกรี้ยวกราด มือหนึ่งกระชากคอเสื้อเด็กคนหนึ่งไว้ ส่วนอีกมือฟาดลงไปสองฉาดอย่างรุนแรง
“ไอ้เด็กสารเลว กล้าตีลูกฉันเหรอ ฉันจะทำให้ครอบครัวแกพังพินาศให้หมด!” หญิงคนนั้นตวาดอย่างดุดัน
เพียงเหลือบมองแวบเดียว จิ่นเฉาเฉาก็เห็นว่าเด็กที่ถูกทำร้ายไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นซือหมิงเย่ตัวน้อย
เธอรีบแหวกฝูงชนเข้าไป ก่อนคว้าข้อมือหญิงคนนั้นที่กำลังเงื้อมือขึ้นอีกครั้ง แล้วผลักเบา ๆ
หญิงร่างอ้วนเสียหลักล้มลงกับพื้น
“ซือหมิงเย่!” จิ่นเฉาเฉารีบเข้าไปอุ้มเขาขึ้นมา เห็นแก้มบวมแดง ส่วนมุมปากมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย
เห็นได้ชัดว่าหญิงคนนั้นลงมืออย่างไม่ปรานีเลยสักนิด