นี่คือแผนที่จิ่นเฉาเฉาวางไว้ตั้งแต่แรก
อย่ามองว่าร้านของเธอมีขนาดเล็กเชียว สิ่งของภายในล้วนมีมูลค่าสูงลิบ ไม่ว่าจะถูกขโมยหรือทำลาย ก็ล้วนเป็นความเสียหายไม่น้อย
ต้องมีคนเฝ้าร้าน
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบสุนัขจิ้งจอกของไป๋เย่ซีพลันหายวับไป
บำเพ็ญเพียรมานานนับพันปี สุดท้ายกลับต้องมาเป็นสุนัขจิ้งจอกเฝ้าประตูให้จิ่นเฉาเฉา
ขณะที่คนกับจิ้งจอกกำลังคุยกัน เสียงกระดิ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น
จิ่นเฉาเฉาประหลาดใจมาก
เธอวางค่ายกลไว้หน้าร้าน มีเพียงผู้ที่มีวาสนาต่อกันเท่านั้นจึงจะเห็นสภาพที่แท้จริงของร้าน
ส่วนคนที่ไร้วาสนา ต่อให้เห็นร้าน ก็จะเดินเลี่ยงออกไปโดยตรง
เธอแค่ไม่คิดว่าจะมีคนมาหาเร็วขนาดนี้
ผู้มาเยือนเป็นหญิงคนหนึ่ง แต่งกายเรียบง่ายมาก ดูคล้ายแม่บ้าน
ใบหน้าของเธอซูบผอมแห้งกร้าน ดวงตาทั้งคู่ขุ่นมัวไร้ชีวิตชีวา ริมฝีปากบางออกสีเขียวคล้ำอย่างคนสุขภาพไม่ดี แม้แต่ร่องน้ำตาใต้หางตาก็เห็นได้ชัด
เมื่อเห็นจิ่นเฉาเฉา เธอเงียบไปครู่ใหญ่ ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าให้ตัวเอง ก่อนจะก้าวเข้ามาถาม
“ฉันเห็นป้ายหน้าร้านเขียนว่าดูโหงวเฮ้งทำนายดวง ไม่ทราบว่าแม่นไหมคะ?”
จิ่นเฉาเฉายิ้มพลางเดินเข้าไปหา “แม่นแน่นอนค่ะ!”
เจียงเหมยนั่งลงบนเก้าอี้ “ถ้าอย่างนั้นช่วยทำนายให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ ว่าฉันจะมีชีวิตอยู่ถึงคืนนี้หรือเปล่า?”
จิ่นเฉาเฉาชะงักไป ก่อนจะมองหว่างคิ้วของหญิงคนนั้น
แม้จะดูหม่นหมองและไร้โชคดี แต่ก็ไม่ได้มีเคราะห์ถึงชีวิต
เธอนั่งลงบนที่นั่งประธาน หยิบถ้วยชาขึ้นมาแล้วรินชาใสให้หญิงคนนั้น
“ปีนี้คุณอายุ 35 ปี ชีวิตแต่งงานครั้งที่สองก็ไม่มีความสุข เมื่อสามเดือนก่อนเพิ่งเสียลูกไปหนึ่งคน ตอนนี้สามีก็ยังจะหย่ากับคุณ ฉันทำนายถูกไหมคะ?” จิ่นเฉาเฉาถาม