จื้อฮุ่ยประสานมือคำนับจิ่นเฉาเฉา ก่อนยิ้มพลางรับบัตรธนาคารมา “คุณหนูจิ่น ขอให้พระพุทธองค์คุ้มครองคุณตลอดชีวิตที่เหลือ”
จิ่นเฉาคำนับตอบ “แน่นอนค่ะ นอกจากเรื่องเหล่านี้แล้ว ยังมีเรื่องสำคัญที่สุดอีกอย่าง คือเราต้องหาศิษย์พี่หวูซินให้พบ”
จื้อฮุ่ยพยักหน้า “เดี๋ยวผมจะให้คนพาพวกคุณขึ้นไป หวังว่าจะขึ้นไปถึงก่อนฟ้ามืด บนนั้นมีห้องพัก ค้างคืนได้หนึ่งคืน!”
จิ่นเฉาเฉาตอบ “รบกวนด้วยนะคะ!”
หลังจากอาจารย์จื้อฮุ่ยจากไป
จิ่นเฉาเฉาหันไปมองฟู่ถิงยวนกับฟู่เซี่ยวอัน “บันไดขึ้นเขามีทั้งหมด 97,397 ขั้น ระยะทางไกลมาก พวกคุณไหวไหม?”
ไม่ต้องถาม ซือหมิงเย่ต้องตามไปแน่นอน
ถึงเขาจะปีนไม่ไหว เธอก็จะลากเขาขึ้นไปเอง
ส่วนฟู่ถิงยวนกับฟู่เซี่ยวอัน จะไปหรือไม่ไปก็ได้
ฟู่ถิงยวนเห็นเส้นทางขึ้นเขาเมื่อครู่แล้ว ทางเดินลำบากมาก
ในเมื่อจิ่นเฉาจะไป เขาก็ต้องตามไปด้วย หากเจออันตรายขึ้นมา เขาจะได้ช่วยเหลือเธอได้บ้าง
ส่วนฟู่เซี่ยวอัน...
เธอลังเลอยู่นาน ราวกับเพิ่งตัดสินใจได้ “ฉันจะไปค่ะ พี่สะใภ้แค่อย่ารำคาญที่ฉันเดินช้าก็พอ ฉันปีนขึ้นไปถึงแน่นอน”
เธออยากตามจิ่นเฉาเฉาไปเปิดหูเปิดตากับโลกอีกด้าน
เธอเองก็สงสัยเหลือเกินว่า หวูซินผู้ที่เธอกำลังจะได้พบเป็นยอดฝีมือแบบไหนกัน ถึงได้อาศัยอยู่บนเขา
ในเมื่อทุกคนจะไปกันหมด
จิ่นเฉาเฉาจึงพาทุกคนพักผ่อนจนเต็มที่ แล้วค่อยออกเดินทาง
ผู้นำทางเป็นพระหนุ่มอายุราวสิบหกหรือสิบเจ็ดปี ชื่อชิงหนิง
เขาสวมจีวรสีขาว ใบหน้ากลม ดวงตาโต ผิวขาวสะอาด ดวงตาใสกระจ่างราวกับสายน้ำในสระสวรรค์
“คุณหนูจิ่น จำผมไม่ได้หรือครับ?” ชิงหนิงถามอย่างเขินอาย