จิ่นเฉาเฉากางแขนโอบกอดเสิ่นอวี้หลันอย่างอบอุ่น «คุณไม่ได้บอกหรือคะว่าเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน งานเลี้ยงของคุณ ฉันต้องมาร่วมอยู่แล้ว»
«เชิญเข้ามาเร็วค่ะ!» เสิ่นอวี้หลันจูงมือจิ่นเฉาเฉาไปยังโต๊ะตัวยาว
ตอนนี้มีผู้หญิงยืนล้อมโต๊ะอยู่เต็มไปหมด ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงวัยกลางคนขึ้นไป
«คุณนายเฉินคะ นี่คุณหนูจิ่นที่ฉันเคยเล่าให้ฟังค่ะ» เสิ่นอวี้หลันแนะนำ
คุณนายเฉินเป็นคนหน้ากลม ยามยิ้มดูใจดีมีเมตตา ผมสั้นยาวประบ่า พอเผยอปากยิ้มก็เห็นฟันขาวเรียงสวย «คุณหนูจิ่น ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ อ๊ะ แหวนที่สวมอยู่นั่น... มรกตสีสดบริสุทธิ์ขนาดนี้ หาได้ยากจริง ๆ»
เธอเคยคิดว่าของสะสมของตัวเองเลอค่าไม่น้อยแล้ว
แต่พอเห็นแหวนวงนี้ของจิ่นเฉาเฉา ของสะสมที่เธอภาคภูมิใจกลับดูไร้ค่าไปเลย
จิ่นเฉายิ้ม «เป็นแหวนที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษค่ะ หายากจริง ๆ»
เสิ่นอวี้หลันยิ้มรับคำ «ที่แท้ก็เป็นสมบัติประจำตระกูลนี่เอง คุณหนูจิ่น ตระกูลของคุณมีฐานะไม่ธรรมดาเลยนะคะ»
จิ่นเฉาเฉาเพียงยิ้ม ไม่ได้ตอบอะไร
ทุกคนรวมกลุ่มพูดคุยกันอย่างเพลิดเพลิน
หลิวอี๋หว่านพาหญิงสาววัยเยาว์หลายคนมารวมกลุ่มกัน มองจิ่นเฉาเฉาที่กำลังยิ้มแย้มด้วยแววตาอาฆาตยิ่งขึ้น ก่อนเอ่ยว่า «เห็นไหม ผู้หญิงคนนั้นน่ะ หมอดูหลอกลวงชัด ๆ เที่ยวหลอกเอาเงินคนอื่นไปทั่ว ก่อนหน้านี้ฉันเห็นกับตาว่าเธอแสดงอิทธิฤทธิ์หลอกลวงอยู่ที่ตระกูลฉิน ไม่รู้ว่าใช้คุณไสยอะไรกับฉินเจิ้งหนาน ตอนนี้คนทั้งตระกูลฉินก็เชื่อฟังเธอไปหมด»
หญิงสาวอีกคนประหลาดใจ «คนแบบนั้นมาร่วมงานของเราได้ยังไงคะ เห็นคุยกับคุณหนูเสิ่นอย่างสนิทสนม หรือว่าคุณหนูเสิ่นก็โดนคุณไสยเข้าแล้ว?»