ฟู่ถิงยวนเอียงหน้ามองแบบชุด สีหน้าเย็นชาพลันผ่อนคลายลง
ดีไซเนอร์เข้าใจทันทีว่าฟู่ถิงยวนอยากให้จิ่นเฉาเฉาแต่งตัวสุภาพเรียบร้อยและมิดชิด
จิ่นเฉาเฉาดูจนตาลายไปหมดแล้ว เธอสบตาฟู่ถิงยวน «ชุดนี้เป็นยังไงบ้าง?»
ฟู่ถิงยวนพยักหน้าอย่างเย็นชา «ก็ใช้ได้!»
ดีไซเนอร์ถามหยั่งเชิง «ถ้าอย่างนั้นเลือกชุดนี้เลยไหมคะ?»
ฟู่ถิงยวนพยักหน้า
จิ่นเฉาเฉา «...»
เธอพบว่าฟู่ถิงยวนเป็นคนประหลาดจริง ๆ ชอบวางมาดอยู่เสมอ เย็นชาราวกับรูปสลักที่ไร้ไออุ่น
บอกว่าจะพาเธอมาเลือกชุดราตรี แต่สุดท้ายก็ยังเป็นเขาที่ตัดสินใจเอง
ผู้ชายคนนี้ช่างน่าเบื่อจริง ๆ
เมื่อเลือกชุดราตรีเสร็จ ฟู่ถิงยวนก็ขึ้นรถไปบริษัท
จิ่นเฉาเฉามองเมืองใหญ่ที่คึกคัก ก่อนคิดจะออกไปเดินเล่นข้างนอก
เธออยากหาร้านที่เหมาะสักร้าน
คนขับพาเธอวนไปทั่วเมืองจิงอยู่รอบหนึ่ง
สุดท้ายสายตาของเธอก็ไปหยุดอยู่ที่ร้านแห่งหนึ่งตรงมุมถนนอันคึกคัก เป็นร้านที่อยู่มุมในสุดและสะดุดตาน้อยที่สุด
ร้านไม่ใหญ่ ผู้คนบางตา หน้าร้านเงียบเหงา
ถ้านับทั้งถนนแล้ว ร้านนี้ก็คงรั้งท้ายเป็นอันดับหนึ่ง
เธอคำนวณดวงด้วยนิ้วแล้วพบว่าเจ้าของขาดทุนทุกวัน ดูท่ากำลังเตรียมขายต่อ
เพิ่งเดินไปถึงหน้าร้าน เธอก็เห็นพนักงานหญิงหน้ากลมคนหนึ่งถือประกาศขายต่อออกมา กำลังจะนำไปติดไว้หน้าประตู
เธอก้าวเข้าไป รับประกาศจากพนักงาน «ฉันเอาร้านนี้»
พนักงานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจและยิ้มกว้างขึ้นมาทันที «เจ้าของร้านอยู่ข้างในพอดีค่ะ คุณจะเข้าไปคุยไหมคะ?»