ชายคนนั้นกุมท้องที่ปวดแปลบ ไม่กล้าพูดความจริงออกมา “ผะ...ผมมาเป็นแขกครับ!”
จิ่นเฉาเฉาหัวเราะเย็นชา “คุณฟู่ ผู้ชายคนนี้โกหกไม่หยุด ตัดลิ้นเขาให้ฉันที!”
ฟู่ถิงยวนเปิดประตูรถ หยิบมีดสั้นยาวสิบเซนติเมตรออกมาจากช่องลับ “ผมก็เกลียดคนที่โกหกเป็นไฟ น้ำหน้าอย่างเขาตัดลิ้นไปให้หมากินได้พอดี”
ชายคนนั้นตกใจจนรีบสารภาพ “ผมชื่อหวังอู่ ผู้ใหญ่บ้านจ้างให้มาช่วยจัดการผีผู้หญิง ผมกำลังช่วยชาวบ้านพวกนี้ ผมไม่ใช่คนเลวครับ”
จิ่นเฉาเฉาหัวเราะเย็นชา “ถ้าอย่างนั้น ค่ายกลทำลายวิญญาณบนหลุมศพเหมยฮวาก็เป็นฝีมือคุณสินะ?”
“ใช่ครับ!” หวังอู่คิดว่าจิ่นเฉาเฉากับพวกเธอแค่ผ่านมา คงไม่รู้อะไรหรอก
ชายหญิงหน้าตาดี ขับรถหรู แต่งตัวภูมิฐาน ดูอย่างไรก็ไม่เข้ากับภาพปรมาจารย์ศาสตร์ลี้ลับในความคิดของเขา
เขาจึงไม่ได้นึกถึงความเป็นไปได้ที่เธอจะมีฐานะเช่นนั้นเลย
จิ่นเฉาเฉามองออกแล้วว่าหวังอู่เป็นพวกครึ่ง ๆ กลาง ๆ ไร้หลักการ แถมจิตใจยังคดเคี้ยว
หากปล่อยเขาไว้ ไม่รู้ว่าในอนาคตจะไปทำร้ายคนอีกกี่คน
จิ่นเฉาเฉาหันไปบอกฟู่ถิงยวน “โทรแจ้งตำรวจเถอะ ส่งตัวเขาให้ตำรวจจัดการก็พอ”
ตอนตำรวจมาถึง ฟ้าก็ใกล้สางแล้ว
สถานที่แห่งนี้ไม่เพียงห่างไกล แต่ยังหาทางมายากมาก
เมื่อตำรวจมาถึง ก็เข้าไปสอบถามเรื่องราวในหมู่บ้านทันที
ตอนนี้ในหมู่บ้านเหลือเพียงผู้หญิงกับเด็ก ผู้ชายทั้งหมู่บ้านกว่าครึ่งตายอย่างเป็นปริศนา ส่วนที่เหลือไม่กี่คนก็มีท่าทางเจ็บป่วยอ่อนแรง