เหมยฮวาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังแล้วหายวับไป
ฟู่ถิงยวนมองจิ่นเฉาเฉาอย่างสงสัย «เมื่อกี้คุณหมายความว่ายังไง?»
เขายังเตรียมจะแจ้งตำรวจ จะได้คอยกำชับให้ตำรวจจัดการเรื่องนี้จนถึงที่สุด
จิ่นเฉาเฉาอธิบายว่า «ผีตัณหาราคะตายแล้ว คนพวกนั้นที่บูชามันได้รับพรจากมัน จึงแข็งแรงและมีเรี่ยวแรงไม่รู้จักหมด พอมันตาย คนพวกนั้นก็จะกลายเป็นหุ่นเชิดที่ไร้วิญญาณ ต่อให้ผู้ชายแข็งแรงแค่ไหนก็อยู่ไม่พ้น 3 วัน»
นับว่าเป็นการลงโทษคนชั่วให้ได้รับผลกรรมที่สมควรได้รับ
……
หน้าแผ่นป้ายสุสานของเหมยฮวา
จิ่นเฉาเฉากับฟู่ถิงยวนกลับมาที่นี่อีกครั้ง
เวลานี้ใกล้รุ่งสางแล้ว
ไอสีแดงฉานในดวงตาของเหมยฮวาสลายไปหมดแล้ว เมื่อครู่นางไปดูในหมู่บ้านมา ผู้ชายหลายคนตายไปแล้ว ส่วนที่เหลือก็เหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้าย
จิ่นเฉาเฉาก้าวเข้าไป หยิบทิชชูเปียกออกมาเช็ดคราบสกปรกบนใบหน้าของนางอย่างแผ่วเบา เผยให้เห็นแก้มที่ซูบผอม
เพราะผอมมาก เบ้าตาจึงดูลึกและกว้างเป็นพิเศษ
«โชคดีที่ฉันมาทันเวลา คุณยังไม่ได้ลงมือกับพวกเขา จึงยังไม่ก่อกรรมฆ่าคน ชาตินี้คุณลำบากหน่อย แต่เรื่องราวในอดีตทั้งหมดจะถูกลบล้างไป ชาติหน้าคุณจะได้มั่งมีศรีสุขแน่นอน»
เหมยฮวานั่งยองอยู่บนพื้น สะอื้นไห้เบา ๆ
ความทรงจำเลือนรางบางส่วนค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นในหัว
เดิมทีนางเป็นลูกสาวชาวนา เข้าเมืองมาทำงาน แล้วได้พบคนแปลกหน้าที่มีน้ำใจ จึงหลงเชื่อว่าอีกฝ่ายเป็นคนดี
สุดท้ายจึงต้องมีชะตากรรมเช่นนี้