ตระกูลฟู่
จิ่นเฉาเฉาสั่งให้พี่เลี้ยงอาบน้ำซือหมิงเย่จนสะอาด
สองชั่วโมงต่อมา
พี่เลี้ยงจูงเด็กชายหน้าตาหล่อเหลาเดินลงมาจากชั้นบน
จิ่นเฉาเฉามองเด็กน้อยตรงหน้า
แม้จะยังเด็ก แต่ใบหน้ากลับหล่อเหลาน่ารักราวกับเด็กหนุ่มในภาพวาด
หลังอาบน้ำจนสะอาด ผิวแก้มก็ขาวผ่องไร้ที่ติ เมื่อสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับเสื้อกั๊กตัวใหม่ที่เพิ่งซื้อมา ก็เผยให้เห็นราศีสูงศักดิ์ที่ติดตัวมาแต่กำเนิด
จิ่นเฉาเฉาจูงมือซือหมิงเย่เดินขึ้นชั้นบน
“ในเมื่อเธอจะอยู่กับฉันต่อไป ก็มีกฎบางอย่างที่ต้องทำตาม”
ภายในห้อง
จิ่นเฉาเฉากับซือหมิงเย่ยืนอยู่หน้าภาพวาดของคุณย่า
“นี่คือคุณย่าของฉัน คุกเข่าคารวะท่านสิ!”
ซือหมิงเย่คุกเข่าลงอย่างว่าง่าย
เขามองภาพตรงหน้า คุณย่าผู้ใจดีในภาพกำลังยิ้มกว้าง
รอยยิ้มนั้นทำให้เขาขนลุก ความหวาดกลัวแผ่ซ่านขึ้นในใจ
จิ่นเฉาเฉามองเขา รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงเดิม “หมิงเย่ มัวเหม่ออะไรอยู่ คารวะคุณย่าสิ”
ซือหมิงเย่ทำตามอย่างจิ่นเฉาเฉา คุกเข่าลงแล้วก้มศีรษะคำนับ
ครั้งแรกที่ก้มลง เขารู้สึกเวียนหัวตาลาย
ครั้งที่สอง ร่างของซือหมิงเย่เริ่มสั่นเทาไปทั้งตัว
พอก้มคำนับครั้งที่สาม ร่างก็เซถลา ก่อนจะหมดสติไปทันที
จิ่นเฉาเฉามองเขาล้มลงกับพื้น แล้วเดินเข้าไปอุ้มขึ้นมาอย่างไม่รีบร้อน วางลงบนเตียง
คราวนี้คุณย่าจึงลอยออกมาจากภาพ น้ำเสียงเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เฉาเฉา เศษเสี้ยวของเทพมารฟื้นขึ้นมาในทะเลสำนึกของเขาแล้ว เด็กคนนี้คงไม่ธรรมดาเสียแล้ว!”