“เราทราบมานานแล้วว่าแคว้นไต้มีคุณูปการไม่น้อยในการปราบกบฏเฉากับความวุ่นวายของจูเหมย บัดนี้มีพระบัญชาให้ยกทัพไปปราบ จะไม่เป็นการ...”
ภายในตำหนักไท่จี๋ ณ ท้องพระโรงอู่เต๋อ จักรพรรดิกับเหล่าขุนนางนั่งเผชิญหน้ากันหลายคน หลี่เยี่ยฟังถ้อยคำของจางจวิ้นแล้วกลับมีท่าทีลังเลอยู่บ้าง
สาเหตุเป็นเพราะเมื่อสองวันก่อน จูเฉวียนจงถวายฎีกา กล่าวโทษอ๋องไต้หลี่เค่อยงว่าเหิมเกริมไร้มารยาท ลอบผนวกหัวเมืองข้างเคียงตามอำเภอใจ แล้วขอให้ราชสำนักส่งทหารไปปราบ
จูเฉวียนจงจัดการเรื่องนี้ได้อย่างงดงามยิ่ง นอกจากจะวางท่าราวกับเป็นผู้ถูกกระทำแล้ว ยังให้เจี่ยงเสวียนฮุยเขียนในฎีกาอย่างน่าเวทนาว่า ตน “ได้รับพระบัญชาให้กำกับดูแลกองทัพเซวียนอู่ ทว่าหลี่เค่อยงกลับเหิมเกริม ยกทัพนับแสนลงใต้ ยึดสองแคว้นฮว่าและอวิ้น ทั้งยังคุกคามสองหัวเมืองไท่หนิงกับเทียนผิง แสดงเจตนามุ่งกลืนกินที่ราบภาคกลาง”
จางจวิ้นมีสีหน้าเคร่งขรึม วางท่าราวกับกำลังปฏิบัติหน้าที่ราชการ ก่อนตอบว่า
“ฝ่าบาทตรัสเช่นนั้นไม่ถูกต้อง! ความชอบก็เป็นความชอบ ความผิดก็เป็นความผิด หลี่เค่อยงเคยสร้างคุณูปการเล็กน้อยแก่ราชสำนักจริง ทว่านั่นเป็นเรื่องในอดีต”
“พ่อลูกของเขาปกครองตนเองอยู่ไต้เป่ยและเหอตงมานานถึง 20 ปี ทั้งยังคิดหมายตำแหน่งในเชื้อพระวงศ์ จิตใจเยี่ยงหมาป่า ใครต่อใครก็ล่วงรู้กันทั่ว หรือฝ่าบาทไม่ทรงทราบหรือ?”
“ครั้งเกิดกบฏจูเหมย จุดเริ่มต้นมิใช่เพราะหลี่เค่อยงกับหวังฉงหรงไม่คำนึงถึงหน้าที่ขุนนาง ก่อความวุ่นวายแข็งข้อต่อเบื้องสูง แล้วคุกคามฉางอันหรอกหรือ?”
ในสายตาของศูนย์กลางราชสำนักฉางอัน ยามนี้อ๋องไต้ก็นับได้ว่าเป็นเจ้าแคว้นผู้ทรงอำนาจที่สุดในใต้หล้า
ประการแรก กองบัญชาการเหอตงนั้นแตกต่างจากพื้นที่ชายขอบเช่นของหลี่เย่โดยสิ้นเชิง เป็นหัวเมืองใหญ่ที่สุดทางเหนือของแม่น้ำแยงซี มีเขตปกครองและอำเภอในสังกัดมากที่สุด
ต่อมาหลี่เค่อยงยังใช้หลี่เค่อซิว ลูกพี่ลูกน้องของตนบังหน้า แล้วผนวกกองทัพเจาอี้เข้ามา อีกทั้งตระกูลหลี่แห่งซาทัวยังมีบารมีบนทุ่งหญ้ามาแต่เดิม มีกองทัพทหารราบและม้าถึงสี่ห้าหมื่นนาย เคลื่อนทัพคราใดก็ชวนให้หวาดหวั่น