จางจวิ้นได้ฟังดังนั้น ในใจก็รู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง จูเฉวียนจงให้คำมั่นว่าจะมอบผลประโยชน์แก่เขาไม่น้อย กล่าวว่าหลังเสร็จงาน จะยกที่นาอันอุดมสมบูรณ์กว่าหมื่นหมู่ในละแวกบ้านเกิดของเขาที่เหอเจียนให้เป็นสินตอบแทน
เมื่อถึงเวลานั้น หากตนกอบกู้ไท่หยวนกลับคืนมา ความชอบย่อมจารึกในประวัติศาสตร์ อย่างน้อยก็พอจะเทียบชั้นกับหลี่เต๋ออวี้และหนิวซงหรูได้ นับเป็นเรื่องประเสริฐยิ่ง
คำพูดของเกาเหรินโฮ่วทำให้กำลังใจหดหายอยู่ไม่น้อย จางจวิ้นจึงกล่าวว่า
“แม่ทัพเกาคิดมากเกินไปแล้ว แคว้นไต้จะเก่งกาจถึงเพียงนั้นได้อย่างไร? อีกอย่าง มิใช่ยังมีจูเฉวียนจงกับหลี่ขวงเวยอยู่หรือ?”
เกาเหรินโฮ่วได้ฟังดังนั้น จึงอธิบายว่า
“ท่านอัครมหาเสนาบดี จูเฉวียนจงคิดใช้ราชสำนักเป็นโล่กำบัง ก็เพราะตนเองสู้หลี่เค่อยงไม่ได้! หากพวกเรายกทัพออกไปในเวลานี้ มิเท่ากับทำตามความปรารถนาของเขา กลายเป็นเครื่องมือให้ผู้อื่นหรอกหรือ?”
“อีกทั้งพ่อลูกหลี่เค่อยงปักหลักในเหอตงมาถึง 20 ปี รากฐานหยั่งลึก หากพวกเขายกทัพมาไกล กระหม่อมอาจยังพอมีโอกาสชนะสักหนึ่งถึงสองส่วน แต่ยามนี้กลับเป็นฝ่ายที่กองทัพราชสำนักต้องบุกไปเอง แล้วยังไปรบในเขตแดนของผู้อื่น มิใช่รนหาที่ตายหรือ?”
จางจวิ้นฟังแล้วก็แทบทนไม่ไหว จึงตบโต๊ะ สีหน้าเคร่งขรึมก่อนตวาดว่า
“พอได้แล้ว! จะเอาแต่เพิ่มขวัญกำลังใจให้ผู้อื่น แล้วบั่นทอนบารมีฝ่ายตนได้อย่างไร?”
“ฝ่าบาทกำลังทรงฮึกเหิม จึงหมายใช้ศึกครั้งนี้สร้างบารมีให้ฉางอันในหมู่เจ้าครองแคว้นทั่วหล้า จะถอยหนีได้อย่างไร?”
“ตัดสินใจแล้ว ปีหน้าจะลงมือ วันนี้เจ้าไปเรียกแม่ทัพนายกองของสามกองทัพเสินเช่อและสามกองทัพเป่าต้ามา จัดสรรหน้าที่ให้เรียบร้อย ฝึกฝนอย่างเข้มงวด ต้องให้ทุกคนพร้อมออกรบก่อนเดือนสามปีหน้า!”
เกาเหรินโฮ่วถึงกับพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง แม่ทัพผู้กรำศึกมาช้านานได้แต่ถอนหายใจยาวอย่างน่าเวทนา
แม้เหล่าขุนศึกและนายทหารผู้กุมกำลังจะวางอำนาจบาตรใหญ่ น่าชิงชังยิ่งนัก ทว่าเมื่อกลับกัน ขุนนางบุ๋นไร้ความสามารถเช่นจางจวิ้นที่ทะเยอทะยานเกินตัว มิใช่ภัยต่อแผ่นดินเช่นกันหรือ?