“เช่นนี้แล้ว ข้าจะแต่งตั้งเจ้าเป็นตูจือปิงหม่าสื่อ (หัวหน้าขุนพล) ทั้งยังมอบหนังสือแต่งตั้งเปล่าให้แก่เจ้าจำนวนหนึ่ง ผู้ใดที่มีตำแหน่งต่ำกว่าปิงหม่าสื่อ เจ้าสามารถแต่งตั้งได้ตามใจ!”
เจิ้งเถียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจ
เขามิใช่คนลังเลไม่เด็ดขาด หลี่เย่กล่าวได้ถูกต้อง เรื่องเร่งด่วนที่สุดในยามนี้คือกลับไปควบคุมเฟิ่งเสียงให้มั่นคงเสียก่อน เพื่อป้องกันไม่ให้กองทัพหวงเฉาย้อนกลับมาแล้วอาศัยชัยชนะเข้าตีเฟิ่งเสียง หากถึงตอนนั้นเมืองทางตะวันตกของนครหลวงตกอยู่ในมือศัตรู กองทัพหวงเฉาก็จะใช้ที่นี่ปิดเส้นทางขึ้นเหนือจากดินแดนสู่ได้
เมื่อถึงเวลานั้น ฮ่องเต้ซึ่งประทับอยู่ในดินแดนสู่คงไม่อาจเพียงแต่ตั้งมั่นรักษาดินแดนได้อีกต่อไป หากต้องกลายเป็นผู้ปกครองที่ถูกกักขังอยู่ในดินแดนเล็ก ๆ อย่างแท้จริง
สิ่งที่ควรทำคือรักษาเมืองทางตะวันตกของนครหลวงให้มั่นคง จากนั้นค่อยเรียกระดมกองกำลังจากทุกสารทิศเพื่อช่วยราชสำนัก แม้จะยังยึดฉางอันคืนไม่ได้ในทันที ก็ยังล้อมหวงเฉาไว้ในกวนจงได้ก่อน
หลี่เย่รับคำทันที
เจิ้งเถียนมองชายหนุ่มตรงหน้าแล้วถอนหายใจยาว
“ท้ายที่สุด ผู้ที่จะกอบกู้แผ่นดินก็ยังต้องเป็นคนรุ่นใหม่อย่างพวกเจ้า จื่อเย่ ตลอดหลายเดือนมานี้ ข้าเลื่อนตำแหน่งให้เจ้าถึงสามขั้น มิใช่เพราะลำเอียงเข้าข้างเจ้า เพียงแต่ในยุคจลาจลเช่นนี้ แม่ทัพขุนพลจากหัวเมืองที่รู้จักคำนึงถึงส่วนรวมและยึดมั่นในความภักดีอย่างเจ้านั้นมีน้อยเหลือเกิน”
“ขอบคุณท่านอัครมหาเสนาบดีที่ชุบเลี้ยงขอรับ!”
หลี่เย่ประสานมือคำนับอย่างจริงใจ
เจิ้งเถียนกลับส่ายหน้า
“มิใช่ข้าชุบเลี้ยงเจ้า แต่เป็นราชวงศ์ถังของเราที่ต้องการคนเช่นเจ้า”
“ครานี้นับเป็นครั้งแรกที่เจ้าได้บัญชาการกองทัพด้วยตนเองในฐานะจวินสื่อ เจ้ามีชื่อกองทัพหรือยัง?”
โดยทั่วไปแล้ว ในระบบหัวเมือง เมื่อถึงระดับปิงหม่าสื่อหรือจวินสื่อ ก็ถือว่าเป็นหัวหน้ากองกำลัง หรือกล่าวอีกอย่างคือขุนศึกขนาดย่อม