เมื่อหลี่เย่เรียกเซียวฉิ่งเข้าพบ ก็เป็นเวลาบ่ายของวันถัดมาแล้ว
ระหว่างนั้นเกิดเรื่องหนึ่งขึ้น เป็นเรื่องที่อยู่ในความคาดหมาย ทว่ามีความสำคัญยิ่ง
เริ่มจากหานฉวิน ผู้ตรวจการเหอซี ยื่นฎีกาขึ้นมา จากนั้นไม่นานก็มีหนังสือร่วมลงนามอีกฉบับส่งเข้าจวนอ๋องเหลียง
ผู้ลงนามมีทั้งหมด 17 คน ทั้งขุนนางฝ่ายบุ๋นเก่าที่ติดตามหลี่เย่มานาน และแม่ทัพหลายคน ซึ่งส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนเก่าที่ติดตามกันมาตั้งแต่สมัยกองทัพเซี่ยวเจี๋ย ถ้อยคำในหนังสือเขียนอย่างนอบน้อมยิ่ง แต่เรื่องที่เสนอหามิใช่เรื่องเล็ก
พวกเขาขอให้หลี่เย่เลือกอ๋องชินผู้มีสายเลือดใกล้ชิดจากบรรดาพระญาติที่ได้รับการช่วยเหลือ แล้วอัญเชิญขึ้นเป็นจักรพรรดิ
ส่วนหลี่เยี่ยซึ่งอยู่ไกลถึงลั่วหยาง ก็สามารถยกย่องให้เป็นไท่ซ่างหวงได้
เช่นนี้ ฉางอันก็จะมีราชสำนักขึ้นมาอีกครั้ง ส่วนหลี่เย่จะรวบอำนาจบริหารแผ่นดินในฐานะอ๋องเหลียงและผู้สำเร็จราชการแทน ขุนนางในกวนจงจะได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ เหล่าขุนศึกผู้สร้างคุณความชอบก็จะได้รับบำเหน็จตามลำดับ
เช้าตรู่วันถัดมา หนังสือร่วมลงนามฉบับนั้นก็ถูกวางไว้ในโถงด้านข้างของจวนจิงเจ้า
จางเฉิงเย่ จิ้งเซียง และหลี่เจิ้นล้วนอยู่ที่นั่น
หลังหลี่เย่อ่านจบ เขาไม่ได้กริ้ว และไม่ได้แสดงท่าทีในทันที เพียงเลื่อนหนังสือร่วมลงนามฉบับนั้นไปตรงหน้าคนทั้งสาม
“พวกท่านเห็นเป็นเช่นไร?”
หลี่เจิ้นเอ่ยขึ้นก่อนว่า
“วิธีนี้ย่อมสะดวกจริง”
“เมื่อมีจักรพรรดิแล้ว สำนักซ่างซูทั้งหกกรม รวมถึงหัวเมืองและอำเภอ ก็จะดำเนินงานได้ตามเดิม ภายหน้าท่านอ๋องยกทัพเข้าปาสู่ ก็สามารถอาศัยพระบัญชาออกปราบกบฏ ไม่ต้องอ้างว่าปฏิบัติหน้าที่แทนชั่วคราวไปเสียทุกเรื่อง”
จางเฉิงเย่ถามว่า
“พี่ซิงซวี่พูดเพียงว่าสะดวก แต่ยังมิได้บอกว่าควรหรือไม่ควร”
หลี่เจิ้นยิ้มเล็กน้อย
“เพราะฉะนั้นข้าจึงมิได้ลงนามในหนังสือฉบับนี้”
จิ้งเซียงไล่สายตาอ่านรายชื่อทั้ง 17 คนตั้งแต่ต้นจนจบ
“พวกเขาอาจมิได้ทำเพื่อบ้านเมืองอย่างแท้จริง”
“ติดตามท่านอ๋องมาหลายปี บัดนี้ในที่สุดก็ได้เข้าสู่ฉางอัน ใครบ้างจะไม่หวังเลื่อนตำแหน่งหลายขั้น ให้ภรรยาและบุตรได้รับเกียรติ?”