อ๋องโซ่ว หลี่เจี๋ย ชายหนุ่มวัยเพียง 20 ปี จึงได้เป็นผู้สืบทอดอำนาจสูงสุดแห่งราชวงศ์ต้าถังอย่างสมเหตุสมผล
เดือนเจ็ด ปีที่สามแห่งรัชศกกวงฉี่ พระเจ้าแผ่นดินหลี่เซวียนทรงประชวรอยู่บนแท่นบรรทม และทรงเห็นชอบฎีกาของหยางฟู่กงกับคนอื่น ๆ ที่ขอแต่งตั้งอ๋องโซ่ว หลี่เจี๋ย เป็นรัชทายาทพระอนุชา พร้อมแต่งตั้งอ๋องโซ่วเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
นับแต่นั้น อาการประชวรของหลี่เซวียนยิ่งทรุดหนักลง หลี่เจี๋ยจึงเริ่มว่าราชการแผ่นดินในฐานะผู้สำเร็จราชการอย่างเป็นทางการ ดูแลกิจการบ้านเมืองแทนองค์เหนือหัว และจัดการประชุมขุนนางแทนพระองค์
หลี่เจี๋ยแตกต่างจากหลี่เซวียนผู้หมกมุ่นกับการล่าสัตว์ ดื่มสุรา และเสพสุข เขาเป็นเชื้อพระวงศ์ผู้มีปณิธานแน่วแน่มาตั้งแต่วัยเยาว์
เมื่อครั้งยังหนุ่ม เขาเคยติดต่อกับขุนนางผู้ใหญ่และขุนนางสำคัญในราชสำนักหลายคน อีกทั้งยังโปรดปรานตำราคลาสสิกของสำนักหรู จึงมีความเห็นเป็นของตนเองเกี่ยวกับการเมืองในราชสำนัก
แท้จริงแล้ว ผู้สืบทอดบัลลังก์เช่นนี้ย่อมใกล้ชิดกับอัครเสนาบดีและเหล่าบัณฑิตขุนนางมากกว่า ซึ่งกลับเป็นผลเสียต่อพวกขันที ส่วนเหตุใดหยางฟู่กงจึงเลือกหลี่เจี๋ยนั้น ท้ายที่สุดก็เป็นเพียงการเลือกคนที่ดีกว่าในหมู่คนที่ด้อยกว่า เมื่อเทียบกับหลี่เจี๋ยที่เพียงใกล้ชิดกับขุนนางฝ่ายบุ๋น องค์ชายจี๋อ๋อง หลี่เป่า ซึ่งติดต่อกับแม่ทัพหัวเมืองระหว่างลี้ภัยลงใต้ ย่อมเป็นอันตรายยิ่งกว่าอย่างเห็นได้ชัด
ถึงเหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและบัณฑิตจะตะโกนขับไล่ขันทีเพียงใด แต่ท้ายที่สุดก็ไม่อาจคุกคามรากฐานอำนาจของพวกเขาได้ ทว่าหากฮ่องเต้ข้ามพวกขันทีไปติดต่อกับแม่ทัพและหัวเมืองโดยตรง นั่นย่อมเป็นเรื่องใหญ่
หลี่เจี๋ยเองใช่ว่าจะไม่เข้าใจเหตุผลข้อนี้ ดังนั้นหลังได้เป็นผู้สำเร็จราชการและองค์รัชทายาท เขาก็เริ่มลงมือแต่งตั้งขุนนางบางคนที่เคยติดต่อกันมาก่อน ให้เป็นกำลังคนใกล้ชิด
ผู้ที่โดดเด่นที่สุดคือซื่อจงเว่ยเจาตู้ เขาได้รับบรรดาศักดิ์เป็นกั๋วกงแห่งฉี และแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งจงซูหลิง