แม่ทัพทั้งสามมาถึงใต้ธงใหญ่ที่หักลงอย่างรวดเร็ว
หมวกเกราะของเก๋อฉงโจวถูกฟันจนเกิดรอยแตก ไหล่ของหยางซือโฮ่วพันผ้าขาวที่ซึมเลือดไว้ ส่วนหนวดเคราของจางกุยป้าถูกไฟเผาจนงอเกรียม เกราะและเสื้อคลุมของเขาเปื้อนเขม่าดำจากกองเสบียง เสียงเข่นฆ่าจากทั้งสี่ด้านใกล้เข้ามาทุกขณะ ทว่ากลับไม่มีผู้ใดเอ่ยถามถึงทางถอย
หลี่เย่กดทวนม้าลงกับพื้น ชี้ไปยังช่องว่างระหว่างกองทัพทั้งสองทางทิศตะวันออกเฉียงใต้
“กองหน้าของเฮ่อเต๋อหลุนมาถึงแล้ว กองหลังยังข้ามคูน้ำอยู่ ส่วนเซี่ยเยี่ยนจางพากองทหารองครักษ์ของจูเวินออกจากค่ายหลักเพราะต้องการชิงธงใหญ่ของข้า ช่องว่างนั้นอีกครึ่งชั่วยามก็จะปิดลง”
เก๋อฉงโจวมองตาม ก่อนเข้าใจทันที “ท่านอ๋องจะโจมตีกองบัญชาการกลางของจูเวินหรือ?”
“ถูกต้อง คนเป็นหมื่นเบียดกลับไปบนถนนหลวงได้แต่ถูกสังหาร ข้าจะบุกเข้าไปจากตรงนี้ ตัดธงของพั่งซือกู่ แล้วทุบเกวียนกลองของจูเวินให้แหลก”
เขาหันไปมองเก๋อฉงโจวเป็นคนแรก “ฉงโจว จงรักษาปีกตะวันออกไว้ ต่อให้หวังเยี่ยนจางส่งกองทัพฉางจื๋อเข้ามาจนหมด เจ้าก็ห้ามปล่อยให้เขาถอนกำลังกลับไปได้แม้แต่กองเดียว”
เก๋อฉงโจวประสานมือ “ข้าน้อยยังมีคนสามพัน นายกองยังอยู่ ที่มั่นก็ยังอยู่”
“กุยป้า จงรักษากองเสบียงไว้ จะเผาคลังเสบียงก็ได้ จะทิ้งรถหน้าไม้ก็ได้ แต่ห้ามปล่อยให้กระบวนทัพแตกกระจาย จางกุยโฮ่วไปถึงชานเมืองเสียนหยางแล้ว เจ้าจงตรึงติงฮุ่ยไว้ในถนนหลวงแทนเขา”
จางกุยป้าแบกดาบคาดเอวขึ้นพาดบ่า “หากติงฮุ่ยคิดจะยึดกองเสบียง ก็ต้องตัดหัวข้าน้อยให้ได้ก่อน”
หลี่เย่หันไปมองหยางซือโฮ่วเป็นคนสุดท้าย “ทหารม้าเหอซีที่ยังขึ้นม้าได้เหลือเท่าใด?”
“หกร้อย”
“ยกให้ข้าทั้งหมด”
หยางซือโฮ่วกล่าว “ข้าจะไปด้วย”
“เจ้าอยู่ที่นี่ ไล่ตี้ซูฉงออกจากกองเสบียง”
“ท่านอ๋อง เบื้องหน้าคือกองทัพประจำจวนใต้บัญชาจูเวิน มิใช่กองทัพประจำจวนธรรมดา!”
หลี่เย่มองเขาตรง ๆ “เพราะเป็นเช่นนี้ ข้าจึงต้องไปด้วยตนเอง ซือโฮ่ว ข้าฝากแผ่นหลังไว้กับเจ้า”
หยางซือโฮ่วขยับริมฝีปาก ท้ายที่สุดก็ไม่ได้เกลี้ยกล่อมอีก เขาปลดถุงสุราที่เอว ดึงจุกออกแล้วดื่มอึกหนึ่ง ก่อนส่งให้หลี่เย่