ยามหนิวหลี่พุ่งออกจากประตูค่าย เสียงกลองจากค่ายหน้าของจางฉานยังคงดังสนั่นสะเทือนฟ้า
ทางตะวันตกของป๋อชางเป็นทุ่งนาในฤดูใบไม้ร่วงอันกว้างใหญ่ ทางใต้จรดแม่น้ำจือ ส่วนทางเหนือมีคูน้ำกระจายอยู่ทั่ว ซึ่งขุดไว้เพื่อชลประทาน ทางหลวงจากชิงโจวไปจือโจวพาดผ่านพื้นที่นี้ ค่ายใหญ่ของจางฉานตั้งเรียงรายตามถนน ค่ายหน้าหันไปทางตะวันออก กดดันหวังซือฟ่านไว้ ส่วนเกวียนเสบียง ถุงลูกธนู และอาหารม้ากลับกองอยู่ในค่ายหลังทางตะวันตก
การโจมตีดุจสายฟ้าฟาดของฟู๋ฉุนเซิน ฟันลงตรงเอวของเขาพอดี
กองกำลังชุดแรกที่บุกเข้าค่ายมิใช่ทหารราบจำนวนมาก หากเป็นทหารม้าเก้าร้อยนายของหานจุน หลังควบม้าข้ามกองเพลิง พวกเขามิได้ไล่ตามทหารที่แตกหนีไปทางตะวันออก กลับแบ่งออกเป็นสองสาย สายหนึ่งแทรกเฉียงไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ ปิดกั้นทางหลวงที่มุ่งสู่จือชวน อีกสายอ้อมไปทางใต้ ตัดค่ายหลังของจางฉานออกจากท่าน้ำข้ามแม่น้ำจือ
ทหารราบผิงหลูที่ตามมาติดๆ ผลักรั้วค่ายล้มคว่ำ พลิกเกวียนเสบียงทีละคันจนกระจัดกระจาย หีบไม้ที่บรรจุลูกธนูเต็มเปี่ยมถูกไฟเผาจนระเบิด ก้านธนูปลิวว่อนพร้อมสะเก็ดไฟ ม้าตื่นตกใจจนดิ้นหลุดจากบังเหียน วิ่งเตลิดไปทั่วค่าย
ฟู๋ฉุนเซินมิได้คิดแย่งชิงธงใหญ่ของทัพกลางจางฉาน
เขานำทหารโล่ทวนหนึ่งพันห้าร้อยนายรุกไปทางตะวันออกตามทางหลวง แถวหน้าชูโล่ แถวหลังถือทวน ค่อยๆ บีบเข้าหาค่ายหลัง ธงใหญ่ที่ปักอักษรฟู่ผืนนั้นตามอยู่ท้ายขบวนไม่ห่าง เพื่อให้เหล่าทหารทุกคนที่หันกลับมามองเห็นได้เสมอ
“อย่าแย่งชิงทรัพย์สิน อย่าไล่ตามทหารที่แตกหนี!”
“บุกไปทางตะวันออก! ตัดกองทัพหน้ากับกองทัพหลังของจางฉานออกจากกัน!”
คำสั่งทหารถูกส่งต่อไปตามแนวรบทีละชั้น กองทัพผิงหลูเดินทางมาหลายพันลี้ ทั้งยังเร่งเดินทางมาถึงป๋อชางตลอดทั้งคืน ทุกคนเหนื่อยล้า แต่ไม่มีหน่วยใดหยุดฝีเท้าเพื่อแย่งชิงเกวียนเสบียง
จางฉานประสบเหตุพลิกผันเช่นนี้กะทันหัน จิตใจพลันเสียกระบวน กระวนกระวายอย่างยิ่ง ทว่าเขามิใช่คนที่เพิ่งเผชิญศึกเป็นครั้งแรก ย่อมรู้ว่าในยามนี้ต้องประคองขวัญกำลังใจทหารให้มั่นคง