เมื่อเกาเหรินโฮ่วลงจากรถ เหยาฉางฉีก็รออยู่ด้านนอกประตูค่ายแล้ว
ทหารม้าสองนายของกองทัพเหลียงตามมาหยุดม้าด้วย เหยาฉางฉีกวาดตามองพวกเขาแวบหนึ่ง ก่อนประสานมือคำนับเกาเหรินโฮ่ว จากนั้นก็สั่งทหารคนสนิทให้พาทั้งสองไปหาอาหารร้อน ๆ กิน
“พวกท่านได้รับคำสั่งให้คุ้มกันมาส่ง ลำบากแล้ว แม่ทัพเกายังต้องตรวจสอบบัญชีรายชื่อ เกรงว่าจะออกไปในทันทีไม่ได้”
คนหนึ่งประสานมือคำนับ “พวกข้ารออยู่ที่นี่ก็พอ”
เหยาฉางฉีไม่ได้เกลี้ยกล่อมต่อ เพียงเบี่ยงตัวเชิญเกาเหรินโฮ่วเข้าไปในค่าย
หมอกยามเช้ายังไม่จางหายหมด หลายกองกำลังทหารกำลังฝึกซ้อมอยู่ในสนาม เสียงสั่งการดังขึ้น ทวนยาวหลายเล่มแทงออกไปพร้อมกันอย่างเหลื่อมล้ำ ท้ายแถวกลับช้ากว่าไปครึ่งจังหวะ นายกองผู้หนึ่งถือแส้เดินเข้าไปหา เสียงด่าทอดังชัดเจนไปทั่วสนาม
เกาเหรินโฮ่วมองอยู่ครู่หนึ่ง
“พวกนี้เป็นทหารใหม่หรือ?”
“มาจากเหอหนาน เพิ่งเข้าค่ายได้ไม่ถึงสองเดือน”
เหยาฉางฉีพูดพลางเปิดม่านเข้าไปในกระโจม บนโต๊ะวางทะเบียนทหารเตรียมไว้แล้ว ข้างกันมีเสมียนนั่งอยู่ เกาเหรินโฮ่วหยิบเอกสารจากสำนักไท่ผู่ออกมา อ่านอย่างละเอียดต่อหน้าเสมียน แล้วจึงลงนาม
“หนึ่งร้อยคน ข้าจัดให้ได้ เพียงแต่พวกเขาต่างมีหน้าที่ จะให้ไปพร้อมกันทั้งหมดในวันเดียวไม่ได้ ข้าจะแบ่งเป็นสี่ผลัด แต่ละวันส่งไปยี่สิบห้าคน แม่ทัพเห็นว่าอย่างไร?”
“ได้”
“ซ่อมรถม้า เลี้ยงม้า ล้วนอยู่ที่เรือนเก่าของสำนักไท่ผู่หรือ?”
“ใช่ หากต้องเข้าเขตพระราชฐาน ค่อยขอป้ายสัญญาณ”
เหยาฉางฉีพยักหน้า สั่งเสมียนให้คัดสำเนาแล้วส่งไปยังจวนบัญชาการของจูเจินเพื่อบันทึกไว้ เมื่อคนออกไปแล้ว เขาก็เปิดทะเบียนทหารเก่าพลางชี้บรรทัดหนึ่ง
“คนผู้นี้บาดเจ็บที่ขา ยกของหนักไม่ได้ ต้องเปลี่ยนคน”
เกาเหรินโฮ่วไม่ได้มองชื่อผู้นั้น
“แม่ทัพเหยารอบคอบยิ่งนัก”
เหยาฉางฉีฟังออกถึงความเย็นชาในคำพูด จึงวางพู่กันลง
“สองคนด้านนอกค่าย แม่ทัพพามาหรือ?”
“จูเจินส่งมา”
“เช่นนั้นเอง คนหนึ่งร้อยคนนี้ หากวันนี้ไม่รายงาน พรุ่งนี้ก็มีคนรายงานแทนข้า ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่ซ่อมรถเลย แม้แต่การออกจากเมืองของแม่ทัพคราวนี้ ก็ต้องหาข้ออ้างใหม่”