วันถัดมา ณ โถงลงนามฝ่ายขวา ในจวนอ๋องเหลียง เมืองหลิงโจว
หลี่เย่อาศัยอยู่ที่หลิงโจวมานานกว่าสามปีแล้ว ภายใต้การดูแลของจางเฉิงเย่ จวนเจ้าเมืองเดิมได้รับการปรับปรุงเป็นจวนอ๋องเหลียง ภายในมีโถงลงนามซ้ายและขวา ใช้เป็นสถานที่ประชุมและปฏิบัติงานของจวนฉินซื่อ (ฝ่ายปกครอง) และจวนบัญชาการในกระโจม (ฝ่ายทหาร) ตามลำดับ
แผนที่ภูมิประเทศซีอวี้ฉบับใหม่ถูกคลี่วางบนโต๊ะยาว เริ่มจากหลิงโจวทางตะวันออก เลียบระเบียงเหอซีไปจนถึงซาโจว เมื่อข้ามด่านอวี้เหมินไปแล้ว ยังระบุตำแหน่งอี๋โจว เกาชาง เยียนฉี ฉิวฉือ อวี้เถียน และซูเล่อตามลำดับ
ถัดไปทางตะวันตกคือเทือกเขาชงหลิ่งและบรรดาแคว้นเหอจง
เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊ในเมืองมาประชุมพร้อมหน้า เพื่อหารือยุทธศาสตร์ซีอวี้ในขั้นต่อไป
หลี่เย่ยืนอยู่หน้าแผนที่ภูมิประเทศ ส่วนกัวเหิงเปิดกล่องไม้ที่นำติดตัวมา แล้ววางตราทองแดงลงบนโต๊ะ
“นี่คือตราประจำตำแหน่งต้าตูฮู่อันซี”
“ตระกูลกัวเฝ้ารักษาตรานี้มาสามชั่วคน ก็เพราะหวังว่าสักวันจะได้กลับคืนสู่ซีอวี้ บัดนี้ท่านอ๋องยินดีส่งทหารไปช่วย เหล่าทหารเก่าแห่งอันซีย่อมปฏิบัติตามคำสั่งทัพ”
หลี่เย่หยิบตราทองแดงขึ้นมาพินิจครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนกลับไปตรงหน้ากัวเหิง
“เจ้าจงเก็บตรานี้ไว้”
กัวเหิงชะงักไปเล็กน้อย
“สิ่งที่ข้าต้องการฟื้นฟูคือจวนตูฮู่อันซี มิใช่อาศัยชื่ออันซีเพิ่มที่ทำการแห่งหนึ่งให้แคว้นเหลียง”
“เมื่อราชสำนักแต่งตั้งเจ้าเป็นต้าตูฮู่อันซีแล้ว ต่อไปการเกลี้ยกล่อมแคว้นต่าง ๆ และติดต่อเหล่าทหารเก่าแห่งอันซียังคงเป็นหน้าที่ของเจ้า ส่วนการส่งทหารออกศึก จัดเตรียมเสบียง และทำศึก ข้าจะเป็นผู้บัญชาการเอง”
กัวเหิงมองตราทองแดงที่ถูกเลื่อนกลับมา สีหน้าจริงจังขึ้น
เขาพำนักอยู่ในฉางอันเกือบหนึ่งปี แม้เหล่าขุนนางในราชสำนักจะให้ความสำคัญกับกองทัพอันซีที่เขานำกลับไป แต่กลับคิดเพียงจะรั้งกองทัพนี้ไว้ในกวนจง แทบไม่มีผู้ใดใส่ใจดินแดนเก่าแห่งอันซีอย่างแท้จริง
ทว่าหลี่เย่กลับยินดีมอบอำนาจที่แท้จริงให้เขา
เพียงเท่านี้กัวเหิงก็รู้แล้วว่าตนเลือกคนไม่ผิด
“ตกลง”
กัวเหิงเก็บตราทองแดงกลับคืน
“เรื่องยุทธการให้ท่านอ๋องบัญชา ส่วนกิจการในแต่ละพื้นที่ของอันซีให้ข้าจัดการ”