หลังความวุ่นวายในนครหลวงฉิวฉือสงบลง หวังเจี้ยนและพวกพ้องแทบไม่มีเวลาพักฟื้น
ศีรษะของไป๋เหอหลีกับทูตใหญ่เกาชางยังแขวนอยู่หน้าประตูวัง กษัตริย์ฉิวฉือก็มีรับสั่งประหารขุนนางสามคนที่ร่วมก่อรัฐประหารเสียแล้ว ยุ้งฉาง ทหารส่วนตัว และที่ดินซึ่งตระกูลเหล่านั้นครอบครอง ล้วนถูกคนจากวังหลวงเข้าควบคุม
คราวนี้กษัตริย์ฉิวฉือมิได้ลังเลอีกต่อไป
แน่นอนว่า มิใช่เพราะผ่านศึกนองเลือดมาทั้งคืนแล้วพลันเด็ดขาดขึ้น หากเป็นเพราะคนที่ช่วยตัดสินใจแทนพระองค์ถูกสังหารไปหมดแล้วต่างหาก
ขุนนางที่ใกล้ชิดเกาชางก่อรัฐประหาร ส่วนขุนนางที่เหลือซึ่งแต่เดิมวางตัวเป็นกลาง ย่อมไม่ออกหน้าพูดแทนคนตายในยามนี้ สำหรับกองทัพทางเหนือในเมืองนั้น ทหารส่วนใหญ่เพียงถูกคำสั่งของไป๋เหอหลีชักนำ กัวฉงเทาจึงให้กษัตริย์ฉิวฉืออภัยโทษทหารชั้นผู้น้อย จัดการเฉพาะนายทหารที่ร่วมบุกโจมตีวังหลวง สถานการณ์จึงสงบลงอย่างรวดเร็ว
ต่อมา กษัตริย์ฉิวฉือมีพระบัญชาให้ปิดเส้นทางสถานีม้าที่มุ่งสู่เกาชาง ยึดเกวียนลำเลียงเสบียงที่เตรียมส่งไปทางใต้ และคัดทหารม้า 500 นายจากกองทัพใต้ ทหารรักษาวัง และกองทัพเหนือที่จัดระเบียบขึ้นใหม่ มอบให้หวังเจี้ยนบัญชาการ
เมื่อทหารม้า 500 นายรวมพลนอกเมือง กษัตริย์ฉิวฉือเคยเสนอให้คณะทูตพักต่ออีกสองวัน
ในถ้อยคำนั้นมีทั้งความกังวล และอาจเจือความคิดถ่วงเวลาอยู่ด้วย
แขนซ้ายของหวังเจี้ยนถูกลูกธนูยิง ส่วนขาขวาถูกทวนเฉือนจนเป็นแผล โจวเซียงเองก็มีบาดแผลจากลูกธนูที่ไหล่ไม่น้อย มีเพียงกัวฉงเทาที่ยังขี่ม้าได้ตามปกติ
“รอไม่ได้”
กัวฉงเทาปฏิเสธตรงๆ
“ระหว่างเกาชางกับกูโม่ มีพ่อค้าและผู้ถือสารเดินทางไปมาทุกวัน เมื่อคืนเกิดเรื่องใหญ่ในเมืองฉิวฉือ อย่างช้าสามถึงห้าวัน ข่าวก็ต้องแพร่ออกไป”
“หากรอจนกูโม่ปิดประตูเมือง แล้วย้ายเสบียงในเมืองออกไปจนหมด ต่อให้พาคน 500 นายไปถึง ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว”
โจวเซียงพยักหน้าคล้อยตาม
“ตราประทับและเอกสารติดต่อของทูตใหญ่เกาชางอยู่ในมือพวกเรา กูโม่ยังไม่รู้ว่าฉิวฉือเปลี่ยนฝ่าย นี่เป็นโอกาสเหมาะที่จะใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้”
หลังหารือกัน ทั้งสามก็วางแผนอย่างรวดเร็ว