ฤดูใบไม้ผลิปีที่ 2 แห่งรัชศกกวงฉี่มิได้นับว่าสงบสุขนัก ทางภาคกลาง จูเฉวียนจงกับฉินจงเฉวียนเพิ่งร่วมมือกันโจมตีจากเหนือและใต้ กลืนกินกองทัพจงอู่ของโจวจี๋จนหมดสิ้น ก็กลับมาปะทะกันอีกครั้ง สงครามแผ่ขยายไปทั่วสิบกว่ามณฑล
ทิศเหนือ หลี่เค่อยงกลับถึงเหอตงแล้ว ก็เริ่มลงมือกวาดล้างขุนศึกเล็ก ๆ ในเขตอิทธิพลของตนทันที
เรื่องดินแดนนั้น มิใช่ว่าแต่งตั้งเจ้าเป็นเจี๋ยตู้สื่อแห่งใด แล้วผู้คนในที่นั้นจะต้องยอมฟังคำสั่งเจ้า
หลี่เค่อยงสองพ่อลูกเริ่มวางรากฐานในเหอตงตั้งแต่หลายสิบปีก่อน กระทั่งยามนี้ก็ยังจัดการสิบกว่าจังหวัดและหลายสิบอำเภอในเขตเหอตงได้ไม่ทั่วถึง
สามขุนศึกแห่งเหอเป่ย ทั้งเฉิงเต๋อ ผิงหลู และเว่ยป๋อ ต่างกลับไปเปิดศึกภายในระหว่างกันตามเคย
ส่วนกองบัญชาการหลูหลงแห่งโยวโจวก็ยังขัดแย้งกับชี่ตันทางทิศเหนือไม่รู้จบ หลายปีมานี้ เมื่อราชสำนักถังเกิดการแย่งชิงอำนาจภายใน โดยเฉพาะเมื่อหลี่เค่อยงซึ่งเป็นผู้ที่ทุ่งหญ้าทางเหนือหวาดระแวงที่สุดยกทัพลงใต้หลายครั้ง แรงกดดันที่เผ่าต่าง ๆ ของชี่ตันต้องเผชิญก็ลดน้อยลง พวกเขาจึงมีแนวโน้มเข้มแข็งขึ้นทุกวัน
ทางใต้ ความเสื่อมทรามของเกาเพียนทำให้เจียงหนานทั้งผืนตกอยู่ในสภาพคล้ายภูเขาไร้พยัคฆ์
ที่นั่นไม่มีเจ้าผู้ครองแคว้นใหญ่ที่ยึดครองดินแดนไว้เช่นหลี่ หวัง หรือจูทางเหนือ หากแต่มีหัวหน้าทหารท้องถิ่นที่ผงาดขึ้นมาเป็นหลัก และยังอยู่ในช่วงที่ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ต่างฝ่ายต่างกลืนกินกัน
ต้นปีนั้น ต่งชางเจ้าเมืองหางโจวเกิดขัดแย้งกับหลิวฮั่นหง กวนฉาสื่อ (ข้าหลวงตรวจราชการ)เจิ้นตง จึงส่งกำลังทหารเข้ายึดเยว่โจว
ในการศึกครั้งนี้ ตูเจี้ยง (นายกองใหญ่)หนุ่มผู้หนึ่งเริ่มฉายแวว เขาเสนอความเห็นให้ต่งชางหลายข้อ และครานี้ก็อาสานำทัพออกศึกด้วยตนเอง
เขามีนามว่าเฉียนหลิว
กล่าวได้ว่า แม้ฉางอันจะสงบลงแล้ว แต่ความขัดแย้งทั่วหล้าก็ยังคงคุกรุ่น
ชีวิตของราษฎรยิ่งยากลำบากขึ้นทุกที การเก็บส่วยและเรียกเกณฑ์อย่างหนักหน่วงของขุนศึกแต่ละฝ่าย รวมถึงธรรมเนียมปล้นชิงของเหล่าทหารที่ไปถึงที่ใดก็ยึดเอาทุกสิ่งที่พบ ทำให้ผู้คนในแต่ละพื้นที่ต้องแบกรับภาระหนัก หลายคนทิ้งไร่นาหลบหนีภัย