ภาคสาม: “มือเดียวเคยค้ำจุนแผ่นดินถัง”
เหมันตฤดูปีจิ่งฝูที่หนึ่ง วันที่สามหลังข่าวความพ่ายแพ้ของจางจวิ้นมาถึงฉางอัน กองทัพพ่ายศึกกลุ่มแรกก็ปรากฏขึ้นนอกประตูชุนหมิงในที่สุด
เรียกว่าเป็นกองทัพ ที่จริงก็เกินไปหน่อย
มีคนมากกว่าสี่พัน ธงรบสูญหายไปเกินครึ่ง อาวุธและเกราะก็มีไม่ครบ บางคนสวมชุดเกราะของกองทัพเสินเช่อ แต่กลับติดตามนายกองของกองทัพเป่าต้า ส่วนทหารฟูฟางบางคนถึงกับวิ่งจนรองเท้าหลุด เหลือเพียงใช้ผ้าป่านพันเท้า ทิ้งรอยเลือดเป็นทางยาวสองสายไว้บนหิมะ
ทหารเฝ้าประตูเห็นฝุ่นควันแต่ไกล นึกว่าทหารม้าเหอตงไล่ตามมาถึงใต้กำแพงเมือง จึงตกใจจนรีบปิดประตูเมืองทันที
จนกระทั่งเกาเหรินโฮ่วส่งคนเข้าไปตะโกนด่าทอ ทหารบนกำแพงจึงรู้ว่าผู้มาเยือนไม่ใช่หลี่เค่อยง แต่เป็นพวกเดียวกัน
เรื่องนี้ก็โทษทหารรักษาประตูว่าขี้ขลาดไปเสียทั้งหมดไม่ได้
ฉางอันไม่ได้รับข่าวจากแนวหน้ามาสองวันแล้ว ข่าวลือในเมืองน่าหวาดหวั่นขึ้นทุกครา บ้างว่าจางจวิ้นสิ้นชีพในสนามรบ บ้างว่าหลี่ฉุนเซี่ยวพาทหารม้าซาทัวหนึ่งหมื่นข้ามแม่น้ำหวงเหอ วันนี้จะมาบุกประตูจูเชวี่ย
ยังมีคนยืนยันหนักแน่นว่าหลี่เค่อยงสาบานไว้ว่าเมื่อเข้าเมืองได้ จะสังหารขุนนางทั้งราชสำนัก เหลือไว้เพียงฮ่องเต้
ข่าวลือแพร่ไปถึงสำนักซ่างซู ถึงกับมีขุนนางหลายคนเห็นว่าข้อเสนอนี้ยังนับว่าเมตตาอยู่บ้าง
อย่างน้อยก็ไม่ได้บอกว่าจะสังหารฮ่องเต้ไปด้วย
หลังประตูเมืองเปิด เกาเหรินโฮ่วไม่ได้เข้าวัง ทั้งยังไม่ได้ส่งคนไปกรมคลังหรือกรมจัดสรรเสบียงเพื่อขอเอกสารเบิกข้าว
เขานำทหารตรงไปยังคลังเก่าของกองทัพเป่าต้าทางใต้เมือง
เสมียนเฝ้าคลังโอบเสาประตูไว้ พลางร้องไห้บอกว่าไม่มีหนังสือจากกรมจัดสรรเสบียงก็เปิดคลังไม่ได้ เกาเหรินโฮ่วไม่แม้แต่จะลงจากม้า เพียงโบกมือครั้งหนึ่ง ทหารติดตามสิบกว่าคนก็ลากเสมียนออกไป ก่อนใช้ขวานฟันแม่กุญแจทองแดงขาดสะบั้น
“เปิดคลัง หุงข้าว!”
ทหารพ่ายศึกสี่พันคนกรูกันเข้าไปทันที
ในคลังมีข้าวเก่าเพียงหกพันกว่าตัน หลายส่วนขึ้นราแล้ว แต่ทหารพ่ายศึกไม่รังเกียจแม้แต่น้อย ขณะก่อไฟต้มโจ๊ก แม้แต่ลูกเดือยที่ยังไม่สุกดีก็มีคนแย่งกันยัดเข้าปาก