หนิวเฉียวอาสาเดินทางไปจูเฉิงเพื่อเจรจากับหวังซือฟ่าน
หานจุนเป็นคนแรกที่คัดค้าน “ท่านเป็นพั่นกวนฝ่ายทัพ ร่างกายอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง หวังซือฟ่านเพิ่งพ่ายศึก กำลังอัดอั้นโทสะอยู่เต็มอก ท่านไปถึงหน้าประตูเขา หากเขาเปลี่ยนใจขึ้นมา—”
“เขาไม่ทำเช่นนั้น”
หนิวเฉียวเอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงสงบ “เขาพ่ายแพ้เพียงครั้งหนึ่ง มิใช่พ่ายแพ้ทั้งหมด กองกำลังหลักที่ชิงโจวยังอยู่ จูเฉิงก็ยังอยู่ในมือเขา หากคิดจะเปลี่ยนใจ เขาคงลงมือที่ริมแม่น้ำกูโหยวไปแล้ว ไม่รอจนถึงบัดนี้หรอก”
เขาหันไปประสานมือคารวะชุยอันเฉียนกับฟู๋ฉุนเซิน “ท่านอัครเสนาบดี ท่านแม่ทัพ การเดินทางครั้งนี้ข้าน้อยจะไม่พาทหารไป ไม่พกดาบไป จะนำไปเพียงจดหมายลายมือของท่านอัครเสนาบดี หวังซือฟ่านเป็นคนฉลาด คนฉลาดย่อมไม่สังหารทูต”
ฟู๋ฉุนเซินมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามขึ้นกะทันหัน “เจ้าคิดจะเจรจากับเขาอย่างไร?”
หนิวเฉียวตอบ “พูดตามความจริง”
ฟู๋ฉุนเซินไม่ถามต่อ หนิวเฉียวเป็นคนที่อ๋องเหลียงคัดเลือกมาจากฉางอัน แม้มีชาติกำเนิดเป็นบัณฑิต แต่หาได้มีนิสัยคร่ำครึไม่
ชุยอันเฉียนจรดพู่กันเขียนจดหมายฉบับหนึ่ง ถ้อยคำไม่อ่อนน้อมจนเกินไปและไม่แข็งกร้าวจนเกินควร ใจความโดยรวมคือ ราชสำนักแต่งตั้งข้าให้ดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองผิงหลู นี่เป็นพระประสงค์ของโอรสสวรรค์ บิดากับบุตรสกุลหวังปกครองชิงโจวมาสองชั่วคน มีความชอบต่อแผ่นดิน ข้าไม่มีเจตนาช่วงชิง หากแม่ทัพยินดีร่วมกับข้าปกป้องเขตแดนและดูแลราษฎร ทุกเรื่องย่อมเจรจากันได้
วันที่ 14 เดือนสอง จูเฉิง
หวังซือฟ่านกำลังตรวจตราการป้องกันบนกำแพงเมือง จู่ ๆ ทหารคนสนิทก็เข้ามารายงาน “ท่านแม่ทัพใหญ่ นอกเมืองมีคนมาคนหนึ่ง อ้างว่าเป็นพั่นกวนฝ่ายทัพของชุยอันเฉียน บอกว่ามีเรื่องขอเข้าพบ”
หวังซือฟ่านชะงักไปเล็กน้อย
“คนเดียวหรือ?”
“คนเดียวขอรับ ขี่ลามาตัวหนึ่ง”
หวังซือฟ่านนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มขึ้น “ให้เขาเข้ามา เชิญไปที่โถงด้านข้าง เตรียมน้ำชาไว้”
เหล่าที่ปรึกษายิ่งประหลาดใจ ท่านแม่ทัพใหญ่เป็นอะไรไปแล้ว? เพิ่งพ่ายศึก พอได้พบผู้แทนของศัตรูกลับสุภาพขึ้นมาเสียอย่างนั้นหรือ?