ถูกผลักไหล่อย่างแรง เวินอวี่เกือบหกล้มออกไปนอกประตู
สวี่อู้พิงอยู่กับบานประตูที่เปิดค้างไว้
เดิมทีเธอก็สูงกว่าเวินอวี่อยู่สองสามเซนติเมตรอยู่แล้ว พอเวินอวี่เสียหลักแบบนี้ เวลาจะมองเธอก็ต้องเงยหน้าขึ้น
"ให้เธอไปแล้ว ยังอ่านไม่ออกอีกเหรอ?"
สวี่อู้ทำหน้าบึ้ง "อยากบ้าออกไปตะโกนที่ทางเดินเลย"
"สวี่อู้!" เวินอวี่สั่นด้วยความโกรธ
ไม่ไกลนัก เสี่ยวเซี่ยเพิ่งเปลี่ยนยาให้คนไข้เสร็จ พอดีถือขวดเปล่าออกจากห้องผู้ป่วย
ได้ยินเสียงทะเลาะกันตรงนี้ ก็รีบเดินมาดู
"คุณสวี่ ไม่เป็นไรนะคะ?"
"ไม่เป็นไร"
มือถือเด้งสายวิดีโอเข้ามา
สวี่อู้ชี้ไปที่เวินอวี่แล้วพูดกับเสี่ยวเซี่ย "ถ้าเธอยังอาละวาดอีก เรียกแผนกรักษาความปลอดภัยมาคนเดียวเลยก็พอ"
พูดจบ ก็ไม่สนใจสีหน้าของเวินอวี่ ปิดประตูลงตรง ๆ
รับสายวิดีโอ
ผู้หญิงคนหนึ่งที่มีลักยิ้มน่ารักปรากฏขึ้นบนหน้าจอทันที
"ที่รัก ฉันกลับมาแล้ว!"
คนในวิดีโอคือเพื่อนสนิทสมัยมหาวิทยาลัยของสวี่อู้ เจียงซื่อเยี่ยน ทนายความชื่อดังแห่งจิงเป่ย์ ตามที่เธออ้างเอง
ในวิดีโอ ด้านหลังของเจียงซื่อเยี่ยนคือสนามบินที่เต็มไปด้วยตัวอักษรจีน
"เธอถึงแล้วเหรอ?" สวี่อู้ถามเธอ
"ใช่ ๆ" เจียงซื่อเยี่ยนพยักหน้า
แล้วก็ส่งเสียง "เอ๊ะ?" ขึ้นมาทันที เอาหน้าซุกกับหน้าจอมองสวี่อู้
"ที่รัก ทำไมฉันรู้สึกว่าเธอดูไม่มีความสุขเลยล่ะ?"
ตอนเรียนมหาวิทยาลัย ทั้งคู่นอนเตียงสองชั้นติดกัน เรื่องของตระกูลเวิน เจียงซื่อเยี่ยนรู้หมด