ประตูถูกปิดลงเสียงดัง
จินเฟิ่งซื่ออยากจะตามเวินอวี่ไป แต่สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่หน้าประตู
เอ่ยขอโทษสวี่อู้อย่างรู้สึกผิด: "น้องสาวของเธอวันนี้บังเอิญไม่ได้ไปสตูดิโอ ฉันคิดว่าพี่น้องสองคนก็ไม่ได้เจอกันนานแล้ว เลยพาเธอมาด้วย"
"อื้ม"
สวี่อู้ตอบรับเสียงเรียบๆ
ห้องพักแพทย์ประจำโรงพยาบาล ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เพื่อนร่วมงานจะเคาะประตูเข้ามา
สวี่อู้ไม่พูดอ้อมค้อม
"แม่ แม่หาฉันมีเรื่องใช่ไหม"
"แม่จะมีเรื่องอะไรได้ล่ะ" จินเฟิ่งซื่อพูด: "ก็แค่เดือนนึงไม่ได้เห็นลูกกลับบ้าน คิดถึงลูกน่ะ"
"อาทิตย์หน้าหยุด กลับบ้านมาทานข้าวกันนะ"
จินเฟิ่งซื่อพูด: "ลุงเวินกับอาฉาวเมื่อเช้าตอนทานข้าวยังถามถึงลูกเลย"
ได้ยินชื่อเหวินเฉา สวี่อู้ปลายนิ้วหดเกร็งโดยไม่ตั้งใจ ถุงพลาสติกสั่นกรอบแกรบ
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูด: "แม่ เรื่องนี้ฉันเคยบอกแม่แล้ว พอหมดวาระการเป็นแพทย์ประจำบ้าน ฉันจะไม่กลับไปอยู่ที่บ้านอีก"
จินเฟิ่งซื่อขมวดคิ้ว มองสวี่อู้: "อย่าพูดจาโกรธๆ แบบนี้"
"ยุ่งมาทั้งปี ในที่สุดก็ได้พัก ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ? ไม่กลับบ้านแล้วจะไปไหน"
สวี่อู้กำปลายนิ้ว นิ่งเงียบ
จินเฟิ่งซื่อถอนหายใจ ลองเชิงถาม: "ยังโกรธพี่ชายอยู่หรือเปล่า?"
"งั้นฉันให้เขาขอโทษลูกอีกครั้งก็ได้"
"ไม่ใช่"
สวี่อู้หัวเราะเยาะเย้ยแล้วตัดบท