ซ่งถิงซีกำลังเซ็นชื่ออยู่ที่เคาน์เตอร์พยาบาลพอดี
เขาเห็นกับตาว่าสวี่อู้ก้าวเท้าเหยียบลงไปในคราบน้ำ พ่อใหญ่เดินเข้าหา คว้าข้อมือสวี่อู้ดึงเธอเข้ามาอย่างแรง เพื่อประคองเธอไว้
“คุณหมอสวี่ ระวังด้วย”
สวี่อู้เสียหลักพุ่งไปชนร่างของซ่งถิงซีด้วยแรงเฉื่อย
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจากเสื้อกาวน์สีขาวลอยมาแตะจมูก เธอจับชายเสื้อของเขาไว้โดยสัญชาตญาณเพื่อไม่ให้ตัวเองล้มอีก
สวี่อู้: “ขอโทษค่ะ”
ซ่งถิงซีประคองเอวเธอไว้ เสื้อไหมพรมบุ๋มลง เอวของสวี่อู้แทบไม่มีเนื้อ
“ดูทางด้วย” ซ่งถิงซีดึงแขนกลับ พยักหน้าเล็กน้อย แล้วหลีกทางให้
ทำให้พยาบาลเวรที่เห็นเหตุการณ์ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ
เริ่นเสี่ยวซีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ตกใจตามไปด้วย
กว่าสวี่อู้จะปรึกษาเคสเสร็จกลับมาที่ห้องทำงาน เริ่นเสี่ยวซีก็ลอบยื่นรูปแคปหน้าจอแชทกลุ่มให้สวี่อู้ดู
“แชทกลุ่มของเสี่ยวเซี่ย”
สวี่อู้รับมาดู
นี่คือห้องแชทกลุ่มที่มีเพียงหกคัน เป็นกลุ่มเล็ก ๆ ในนั้นมีแค่หกคน เป็นเพื่อนมหาวิทยาลัยของเสี่ยวเซี่ยทั้งหมด
คนจากศัลยกรรมหัวใจหนึ่งคน เสี่ยวเซี่ยกับอีกสองคนอยู่แผนกฉุกเฉิน อีกสองคนอยู่แผนกกระดูก
คนจากศัลยกรรมหัวใจเริ่มคุยก่อน แล้วแท็กเสี่ยวเซี่ยในกลุ่ม: [คุณสวี่ของพวกเราโอบกับหัวหน้าซ่งของเราแล้ว!]
มันเป็นแค่วินาทีเดียว ไม่ทันได้ถ่ายรูป
ไม่มีรูปใครจะเชื่อ เสี่ยวเซี่ยปกป้องสวี่อู้ในกลุ่ม: [อย่าพูดมั่ว คุณหมอสวี่แต่งงานแล้ว!]
พยาบาลศัลยกรรมหัวใจ: [ฉันรู้ ฉันรู้! ถึงจะงั้น แต่เมื่อกี้ฉันเพิ่งสังเกตเห็นว่าคุณสวี่กับหัวหน้าซ่งยืนอยู่ด้วยกันแล้วหน้าตาเข้ากันมากเลย]