สวี่อู้รู้สึกตกใจกับความเฉียบแหลมของซ่งถิงซี ก่อนจะเว้นไปครู่หนึ่งแล้วตอบตามตรงว่า “ก็มีบ้างนิดหน่อย”
เธอพูดต่อ “บ้านของคุณยายฉันเป็นบ้านเก่าๆ ทรงสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น”
“ของในห้องเต็มไปหมด ฉันถึงจะนอนหลับได้สนิท”
ซ่งถิงซีผงกหัวอย่างครุ่นคิด แล้วถาม “งั้นต้องเอาเตียงด้านหนึ่งไปพิงกำแพงด้วยไหม?”
ดวงตาสวี่อู้เป็นประกายขึ้นมาทันที เธอเงยหน้ามองเขาแล้วถาม “เธอก็เป็นเหมือนกันเหรอ?”
ซ่งถิงซีนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะผงกหัว “อือ เป็นเหมือนกัน”
สวี่อู้ราวกับได้พบคนที่เข้าใจตัวเอง ใบหน้าเบ่งบานด้วยรอยยิ้มทันที “มันบังเอิญจริงๆ เลยนะ”
พูดพลาง เธอก็วางหนังสือในอ้อมแขนลงบนหัวเตียง
“ส่วนกระเป๋าเดินทางวางไว้เถอะ เดี๋ยวฉันจัดเอง”
“ผ้าห่มเธอหยิบเองนะ ส่วนแก้วน้ำกับชุดนอนฉันหยิบให้”
บนหัวเตียงทั้งสองข้าง ข้างหนึ่งเป็นแก้วเซรามิกสีเหลืองนวลของสวี่อู้ ส่วนอีกข้างหนึ่งเป็นแก้วน้ำใสของตัวเขาเอง
ดูสมมาตรกันดี
ถ้าหยิบออกไปหนึ่งใบ มันก็จะไม่สมมาตรอีกต่อไป
ซ่งถิงซีเรียกสวี่อู้ไว้ “สวี่อู้”
“หืม?”
สวี่อู้ถือแก้วน้ำแล้วหันหลังกลับมา
สายตาซ่งถิงซีจับที่มือเธอ คิ้วขมวดเล็กน้อย “ฉันไม่ได้บอกว่าจะย้ายกลับไป”
“……หา?”
ซ่งถิงซีพูด “ก่อนหน้านี้ฉันเคยบอกแล้ว ว่าฉันไม่มีแผนจะแยกห้องกันอยู่”
งั้นความหมายก็คือ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปจะอยู่ด้วยกันงั้นเหรอ?
สวี่อู้กระพริบตาปริบๆ
ซ่งถิงซีพูดต่อ “เมื่อกี้เธอไม่ใช่บอกเองเหรอ ว่าของในห้องเต็มๆ จะทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย?”