"คุณก็แบบนี้เลยเหรอ ที่ส่งทะเบียนสมรสเข้าหมู่คณะไปแบบนั้น?"
ถูกดึงมือลากมาถึงตึกบริหารทั้งทาง พอมาถึงก็เพิ่งโดนปล่อยมือ
สวี่อู้กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็เห็นซ่งถิงซีที่เพิ่งปล่อยมือเธอ เอามืออีกข้างล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋าออกมา กดไปสองที
แล้วก็—
ภาพถ่ายทะเบียนสมรสหนึ่งใบก็ถูกส่งเข้าไปในหมู่คณะ
สวี่อู้กระพริบตาปริบ ๆ
ซ่งถิงซีพิงกำแพง มือที่ว่างอีกข้างหนึ่งโอบไปข้างหน้า แย็บนิ้วกับนิ้วของสวี่อู้พลางอธิบายว่า "แบบนี้สิประสิทธิภาพถึงจะสูง"
สวี่อู้ : "..."
เดินมาแบบนี้ตลอดทาง ปลายนิ้วของซ่งถิงซีอุ่นๆ
เขาเป็นฝ่ายครอบนิ้วของสวอู้ไว้เบา ๆ แล้วบีบไปสองครั้ง พูดด้วยน้ำเสียงแบบขอไปที : "วิดีโอในกลุ่มตอนนั้น เธอเห็นตั้งแต่เมื่อไร"?
สวี่อู้ตอบ : "ตอนทานข้าว"
สวี่อู้ถามกลับ : "แล้วเธอล่ะ"?
"ตอนลงจากแท่น' ซ่งถิงซีพูด "หัวหน้าแผนกหลิวมีผ่าตัด พอดีเจอกันที่โถงทางเดิน เลยได้ยินเขาพูด"
สัญชาตญาณที่ฝังลึกในกระดูกของนักศึกษาแพทย์ สวี่อู้สอบถามอย่างไม่ทันคิด : "แล้วตอนนี้ที่คุณตามมาหาฉันแบบนี้ ไม่พูดถึงการผ่าตัดพลาดเองเหรอ"?
ไม่คิดว่าข่าวลือจะแพร่กระจายไปถึงขนาดนี้ แต่สวอ้งยังมากังวลเรื่องทำงานอยู่เลย ซ่งถิงซีหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ
ยื่นมือไปลูบหัวสวอู่เบา ๆ "คุณหมอสวี่วางใจได้ ไม่ช้าแน่นอน"
สวี่อู้ถอนหายใจโล่งอก
ซ่งถิงซีถามนาง : "ตอนที่เห็นตอนอยู่ในโรงอาหารน่ะพอดีเหรอ แล้วกินข้าวเสร็จไหม? หิวมั้ย?"
สวี่อู้ส่ายหัว : "ก็โอเค ไม่ค่อยหิว"
ซ่งถิงซีมองนางแปปหนึ่ง
จากนั้นก้มหน้าลงเปิดหน้าสั่งอาหารในโทรศัพท์ "บะหมี่เกี๊ยวน้ำตาลแดงครั้งที่แล้วที่เธอกินอร่อยมั้ย"?