คุณ...เมีย
คำเรียกนี้ สวี่อู้เคยเห็นในโทรศัพท์ของซ่งถิงซี และเคยได้ยินเขาพูดเวลาที่แนะนำตัวเธอกับคนอื่น
แต่ไม่เคยได้ยินเขาพูดเรียกต่อหน้าต่อตาเลยสักครั้ง
เสียงที่ปกติใสกระจ่าง กลับเจือไปด้วยตัณหาอันยากจะเอ่ยถึง
สวี่อู้รู้สึกเสียวแปลบที่หู รีบอธิบาย “ก็พยาบาลจางในกลุ่มบอกว่า เริ่นเสี่ยวซีอยากรู้ ฉันก็เลยส่งให้เธอดู”
“เอาใจไป” สวี่อู้พูด “ฉันไม่ได้ถ่ายตรงอื่นนะ—”
“ยังจะถ่ายตรงไหนอีก?” ซ่งถิงซีไม่ให้เธอพูดจบ ฟันลงบนริมฝีปากของสวี่อู้ทันที
ในช่องว่างระหว่างริมฝีปากและฟัน เหลือเพียงเสียงสะอื้นของสวี่อู้
“คราวหน้าอย่าใจกว้างขนาดนี้”
ซ่งถิงซีเอ่ยเสียงพร่าต่ำ คว้ามือข้างหนึ่งกดท้ายทอยของสวี่อู้
จูบลึกล้ำยาวไกลกินเวลาถึงสามนาทีกว่าจะหยุด
ก็ไม่ใช่จะหยุดด้วยความตั้งใจ
แต่เพราะความผิดปกติที่ไหนสักแห่งในร่างกาย...
ถ้าจูบต่อไปอีก ก็ต้องหมดสติควบคุมตัวเองจริงๆ
วันแรกที่กลับมาทำงานก็งานชุก เมื่อคืนสวี่อู้ไม่ได้พักผ่อนเพียงพมอยู่แล้ว วันนี้เขาจึงไม่คิดจะทำอะไร
เขาวางคางลงบนไหล่ของสวี่อู้ ตั้งสติปรับลมหายใจให้เป็นปกติ
สภาพแบบนี้ จุดปุ๊บก็ลุกเป็นไฟ เหตุการณ์แบบนี้ครั้งล่าสุดน่าจะเป็นสมัยวัยรุ่นของเขา ช่วงที่เลือดเดือดเลือดพล่าน
ผู้ชายในช่วงพัฒนาการทางร่างกายต้องผ่านช่วงนั้นกันทุกคน
มันคือสัญชาตญาณ
แต่พอผ่านพ้นช่วงที่ฮอร์โมนแตกหน่ออย่างบ้าคลั่งไปแล้ว ก็ค่อยดีขึ้นเอง
เรียนแพทย์วิชาหนักแน่น
ช่วงหนึ่ง ซ่งถิงซีเหนื่อยจนหัวถึงหมอนก็หลับปุ๋ย
อย่าว่าแต่ความต้องการพวกนี้เลย แค่จะจำหน้าเพื่อนร่วมงานทุกคนเขายังไม่มีเวลา