กลุ่มแชทแก๊งเพื่อนสนิทหลายคน
เสี่ยวจาง: [ฉันขอสำนึกผิดเรื่องที่ฉันพูดมั่วและเมาท์ไร้สาระตอนเช้านี้ด้วย!]
[ฉันจะไปเขียนรายงานตรวจสอบความผิด 500 ตัวอักษรแล้วส่งมาให้ดูเดี๋ยวนี้!]
[เสี่ยวเซี่ยพูดถูก หมอสวี่เป็นคนดีขนาดนั้น เป็นไปไม่ได้ที่จะมีความสัมพันธ์ส่วนตัวกับหัวหน้าแผนก!]
ตอนเช้า เสี่ยวเซี่ยกับเสี่ยวจางสองคนในกลุ่มสุดท้ายก็ยังไม่ค่อยพอใจกันเพราะเรื่องนี้
เสี่ยวจางพูดมีเหตุมีผล: “หัวหน้าแผนกซ่งเข้าทำงานมา 4 เดือน มีแค่สองครั้งเดียวที่ได้ใกล้ชิดกับหมอผู้หญิง และทั้งสองครั้งก็เป็นกับหมอสวี่อู้ ถ้าจะบอกว่าสองคนนั้นไม่มีความสัมพันธ์ส่วนตัวกัน ฉันไม่เชื่อเลยสักนิด”
ส่วนเสี่ยวเซี่ยก็ปกป้องสวี่อู้: “อะไรคือความสัมพันธ์ส่วนตัว คุณสวี่ของเราแต่งงานแล้วนะ ทุกคนเป็นเพื่อนร่วมงานในศูนย์หัวใจเดียวกัน แถมต้องปรึกษากันบ่อยๆ พูดสองสามประโยคมันผิดปกติตรงไหน! อย่ามามั่วได้ไหม!”
คนในกลุ่มล้วนเป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย
ปกติชอบเม้าท์มอย ล้อเล่นกัน พูดจบก็จบวันนั้นไป ไม่มีใครเอาจริงเอาจัง
เสี่ยวจางแค่คิดว่าสวี่อู้กับซ่งถิงซีหน้าตาเข้ากัน เลยล้อเล่นไปงั้นๆ
เธอก็ไม่ได้ไปพูดกับคนอื่น นี่มันถึงขั้นโดนเพื่อนสนิทกล่าวหาว่ามั่วได้ยังไงกัน
พออ่านที่เสี่ยวเซี่ยพิมพ์ เสี่ยวจางก็โมโหเช่นกัน
หลังจากนั้นบรรยากาศในกลุ่มก็เย็นชาลงไปแบบนั้น
ทั้งสองคนต่างก็หัวแข็ง พยาบาลแผนกออร์โธปิดิกส์กับแผนกฉุกเฉินต่างก็ตกลงกันเป็นการภายในไว้แล้ว ว่าจะนัดกินข้าวหลังเลิกงานเพื่อช่วยไกล่เกลี่ยให้
ผลปรากฏว่าเสี่ยวจางกลับง้อตัวเองหายเองซะได้!
เรื่องแปลกใหม่จริงๆ