กลับมาถึงบ้าน สวี่อู้รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย
เธอล้างมือเสร็จก็ไปนั่งลงบนโซฟา ใจลอย ๆ
"ไม่หิวเหรอ?" ซ่งถิงซีเดินตามเข้ามา
สวี่อู้พยักหน้า
ซ่งถิงซีมองเธอแวบหนึ่ง ไม่มีทีท่าจะเร่งให้เธอกินข้าว หันหลังไป หยิบโค้กกระป๋องหนึ่งจากตู้เย็นแล้วเดินกลับมา
ก่อนจะนั่งลง ยื่นมือไปลูบหน้าผากของสวี่อู้เบา ๆ แล้วถามเธอ "งั้น...อารมณ์ไม่ดีเหรอ?"
สวี่อู้เม้มริมฝีปากเบา ๆ "นิดหน่อย"
ซ่งถิงซีมองเธออยู่ครู่หนึ่ง "บอกตามจริง"
สามีภรรยากันต้องซื่อสัตย์ต่อกัน
สวี่อู้หายใจเข้าลึก ๆ แล้วบอกซ่งถิงซีตามจริง "ก็ได้ ฉันอารมณ์ไม่ดีจริง ๆ นะ แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเธอ ฉันแค่กำลังคิดว่าจะเริ่มเล่าตรงไหน"
เธอคิดแล้วพูดว่า "เมื่อกี้ฉันบอกแม่แล้ว ต่อไปนี้ต่างคนต่างอยู่"
"ทำไมล่ะ?" ตอนที่ซ่งถิงซีถาม เขาก็พอเดาคำตอบได้อยู่ในใจ
แต่เขาอยากฟังจากปากสวี่อู้เอง
สวี่อู้มองเขา "เธอน่าจะเดาได้แล้วใช่มั้ย เรื่องที่ซุนเว่ยเจี้ยนแอบถ่ายแล้วไปแจ้งความน่ะ เวินอวี่เป็นคนอยู่เบื้องหลัง"
"เดาได้แล้ว"
ซ่งถิงซีพยักหน้า ยื่นมือมาลูบผมสวี่อู้เบา ๆ "ไม่เป็นไร ไม่ต้องเสียใจ"
"ไม่ใช่ทุกความเสียใจที่ต้องหาทางชดเชย"
"ปล่อยให้มันเน่าไปกับอดีตเถอะ มองไปข้างหน้านะ"
"เธอยังมีเจียงซื่อเยี่ยน มีเริ่นเสี่ยวซี มีพ่อแม่ และมีฉัน เราทุกคนยังอยู่ตรงนี้"