ร้านกาแฟตั้งอยู่ตรงข้ามประตูโรงพยาบาล พอเวลาเลิกงานก็ไม่มีใครพอดี
คั่นด้วยโต๊ะกว้างครึ่งเมตร จินเฟิ่งซื่อมองสวี่อู้ฝั่งตรงข้ามด้วยความตกใจ
ในความทรงจำของเธอ ลูกสาวคนโตเป็นคนนิสัยเชื่องช้าอ่อนโยนมาโดยตลอด
เธอยังจำตอนที่สวี่อู้ยังเด็ก ทั้งนุ่มนิ่มทั้งว่านอนสอนง่าย
ตอนนั้นสวี่อู้อายุสี่ห้าขวบ เธอเองก็ยังหนุ่มสาว
การเป็นแม่ครั้งแรก ย่อมมีช่วงเวลาที่ดูแลลูกได้ไม่ละเอียดรอบคอบ
ครั้งหนึ่ง เธอซักผ้าอย่างไม่ระมัดระวัง น้ำยาซักผ้าล้างไม่สะอาด ทำให้สวี่อู้ขึ้นผดไปทั้งหลัง
เป็นตุ่มน้ำเต็มแผ่นหลัง ทั้งแดงทั้งคัน เธอมองแล้วยังรู้สึกทรมาน
แต่สวี่อู้กลับไม่เอ่ยโทษเธอแม้แต่ครึ่งคำ
กลับกัน ตอนที่เธอขอโทษและตำหนิตัวเอง สวี่อู้กลับยื่นแขนน้อยๆ ที่นุ่มนิ่มโอบรอบคอเธอ ปลอบเธอกลับว่า “แม่คะ ไม่เป็นไรนะ”
ลูกสาวที่ว่านอนสอนง่ายขนาดนั้น ทำไมอยู่ดีๆ ถึงกลายเป็นคนเย็นชาแบบนี้ได้นะ?
จินเฟิ่งซื่ออ้าปากหลายครั้ง ทั้งน้อยใจทั้งตื่นตระหนก เนิ่นนานกว่าจะพูดออกมาได้ “แม่ก็เป็นห่วงหนูแน่นอน”
“อู้ๆ แม่รู้ว่าปีๆ นี้หนูก็มีเรื่องน้อยใจ เรื่องนี้จริงๆ แล้วเวินอวี่ทำ…”
พอได้ยินชื่อเวินอวี่ สวี่อู้ขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ ขัดขึ้นว่า “แม่คะ เราไม่สามารถมีสักครั้งได้ไหม ที่บทสนทนาของเราจะไม่เอ่ยถึงคนอื่น แม้แต่ครั้งเดียว”
น้ำเสียงที่แข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความรังเกียจของสวี่อู้ ทำให้จินเฟิ่งซื่อตกใจอีกครั้ง
“อู้ๆ…”
สวี่อู้สูดหายใจลึก ส่ายหน้าอย่างขมขื่น “เมื่อกี้เพิ่งพูดว่ารู้ว่าหนูน้อยใจ คำพูดถัดไปก็จะแก้ตัวแทนเวินอวี่ทันที”
“แม่รู้ว่าหนูกับเธอไม่ถูกกัน แต่ยังฝืนพูดให้หนูฟัง”