คำพูดของเจียงซื่อเยี่ยนวนเวียนอยู่ในหัวของสวี่อู้มาหลายวันติดต่อกัน จนทำให้นางนอนไม่ค่อยหลับไปสองคืน
อยู่ด้วยกันทุกวัน สวี่อู้นอนไม่หลับ ซ่งถิงซีมองออกได้ในพริบตา
วันรุ่งขึ้นตอนขึ้นรถ เพิ่งจะรัดเข็มขัดนิรภัยเสร็จ ซ่งถิงซีก็ยื่นที่ปิดตามาให้สวี่อู้หนึ่งอัน
"ช่วงนี้เหนื่อยเกินไปหรือเปล่า?"
"ใส่ไว้ นอนพักบนรถสักหน่อย"
"ไม่ได้เหนื่อย" สวี่อู้ส่ายหน้า
นางกำที่ปิดตาไว้ในมือ นิ่งเงียบไปสองวินาที
"แม่ฉันอาทิตย์นี้วันเกิด เรียกฉันกลับไปกินข้าว"
เห็นว่านางมีอะไรจะพูด ซ่งถิงซีจึงไม่ได้รีบสตาร์ทรถ
"ฉันเตรียมของขวัญให้"
สวี่อู้ส่ายหน้า "...ก็ไม่ได้อยากจะพูดเรื่องนี้กับเธอ"
ซ่งถิงซีปรับตัวให้นั่งตรง มองไปที่สวี่อู้
สวี่อู้หยุดไปครู่หนึ่ง ถอนหายใจ ก่อนจะเอ่ยปาก "ฉันเคยบอกเธอแล้ว ไง ว่าก่อนเข้ามหาวิทยาลัยฉันถึงได้มาอยู่ที่จิงเป่ย์"
"ทางโน้นเป็นบ้านพ่อเลี้ยงฉัน"
"ความสัมพันธ์เรา...ทั่วๆ ไป ฉันเลยไม่อยากพาเธอไปกินข้าวกับพวกเขาด้วย"
ก่อนแต่งงาน สวี่อู้เคยพูดถึงความสัมพันธ์ในครอบครัวไว้แล้ว
แต่งงานกันมานานขนาดนี้ ไม่เคยได้ยินนางเอ่ยถึง ซ่งถิงซีก็นึกได้ว่าสวี่อู้กับทางนั้นความสัมพันธ์ไม่ค่อยดี
ดูท่าแล้ว จะแย่ยิ่งกว่าที่เขาคิดเสียอีก
ไม่เช่นนั้นคงไม่ทำให้นางลำบากใจได้ขนาดนี้
ซ่งถิงซีหันข้าง มองไปที่สวี่อู้ "แล้วเธอต้องการให้ฉันทำยังไงล่ะ"
บางคำพูด ถ้าถูกมองอยู่ ก็พูดออกมายาก
สวี่อู้ก้มหน้าลง ริมฝีปากเม้มแน่น
คิ้วขมวดเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความลำบากใจ ท่าทางเหมือนอยากจะพูดแต่ก็ไม่กล้าพูดออกมา ซ่งถิงซีจึงลดน้ำเสียงลงเบาๆ "พูดมาเถอะ ไม่เป็นไร"
สวี่อู้เงยหน้าขึ้น มองซ่งถิงซีแวบหนึ่ง
เมื่อแน่ใจแล้วว่าเขาดูเหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไรจริงๆ จึงเอ่ยปากอย่างยากลำบาก "ฉันคิดว่า... จะให้เธอช่วยส่งฉันไป พาให้แม่ฉันเห็นหน้าสักครั้งก็พอ"