เสียงกรี๊ดของเวินอวี่ถูกกั้นไว้ข้างนอกก็ต่อเมื่อปิดประตูรถลงเท่านั้น
"ขอโทษนะ"
ระวังตัวมามากแล้ว แต่ครั้งนี้การพบพ่อแม่แฟนก็ยังพังไม่เป็นท่า
สวี่อู้ขึ้นรถแล้วเอ่ยขอโทษซ่งถิงซี
ซ่งถิงซีไม่พูดอะไร แค่มองสวี่อู้เงียบๆ อยู่สองสามวินาที ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "ก่อนหน้านี้ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ ลำบากมากไหม?"
สวี่อู้ที่กำลังรู้สึกผิดอยู่พลันได้ยินซ่งถิงซีพูดแบบนั้น ก็หันขวับไปมองเขาด้วยความตกตะลึง
ในใจมีอารมณ์พันล้าน
ความอึดอัด ความอดทน ความอยุติธรรม และการถูกละเลยในอดีต...
ความขมในลำคอพุ่งขึ้นมาเป็นระลอก สุดท้ายเธอแค่กลืนน้ำลายลงคอ แล้วถามซ่งถิงซีว่า "จู่ๆ ทำไมถึงถามแบบนี้ล่ะ?"
ซ่งถิงซียมองผ่านกระจกรถออกไปยังในบ้านอีกครั้ง
"ถ้าเวินอวี่มีท่าทีแบบนั้นกับเธอ โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ใหญ่ มันจะไม่เป็นแบบนี้หรอก"
ดังนั้นก่อนจากกัน ซ่งถิงซีจึงเรียกจินเฟิ่งซื่อว่า "คุณป้า"
ความอยุติธรรมที่เคยได้รับในอดีต ไม่ต้องให้เธอพูดอะไร ซ่งถิงซีก็เข้าใจหมด
สวี่อู้ยิ้มอย่างโล่งใจ "ต้องขอบคุณเธอด้วย"
"ตั้งแต่คุณยายของฉันเสียชีวิตไป ก็ไม่มีใครปกป้องฉันแบบนี้อีกแล้ว"
รอยยิ้มที่มุมปากของสวี่อู้โค้งเป็นเส้นขมขื่น
"มีเรื่องอื่นนอกจากเรื่องเวินอวี่อีกไหม?" ซ่งถิงซีถามเธอ
คบกันมาสองเดือน
เขาไม่คิดว่าสวี่อู้เป็นคนที่จะทะเลาะกับครอบครัวจนถึงขั้นแตกหักแบบนี้เพียงเพราะปากเสียงไม่กี่ประโยค
รวมถึงการดูตัวแล้วแต่งงานสายฟ้าแลบด้วย...