"สวี่อู้"
เวินชางพูดว่า "ฉันรู้ว่าตอนนี้เธอไม่อยากเห็นหน้าฉัน แต่มีบางคำ ฉันคิดแล้วคิดอีก ก็ยังอยากบอกเธอต่อหน้า"
"วันนั้นที่ฉันเข้าไปในห้องเธอ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำอะไร"
สวี่อู้เงยหน้าขึ้น
ชนเข้ากับสายตาที่เวินชางมองเธออย่างไม่ทันตั้งตัว
เวินชางสวมเสื้อโค้ตขนสัตว์สีดำทั้งตัว หลังเลนส์แว่นไร้กรอบ คือสายตาที่พยายามข่มกลั้นไว้สุดกำลัง
เขากระตุกมุมปากยิ้ม "สวี่อู้ เธอยังจำครั้งแรกที่เราเจอกันได้ไหม ปีนั้นเธอเพิ่งสอบติดมหาวิทยาลัยแพทย์ ใส่กระโปรงสีขาวเดินตามป้าเฉินเข้ามาในบ้าน"
"ในห้องเต็มไปด้วยญาติแปลกหน้า แต่เธอไม่แสดงท่าทีหวาดหวั่นแม้แต่น้อย ป้าเฉินให้เธอเรียกพี่ เธอก็เรียก ตอนนั้นฉันรู้สึกว่าเธอน่ารักมาก"
"ก่อนจะเจอเธอ ฉันคิดว่าผู้หญิงทุกคนคงจะเหมือนเวินอวี่ ที่ทั้งซุกซนและเอาแต่ใจ"
"แต่เธอไม่เหมือนใคร เธอชอบอ่านหนังสือ แล้วก็เงียบสงบ บางครั้งทั้งที่รู้ว่าเวินอวี่จงใจกลั่นแกล้งเธอ แต่เธอกลับดูเหมือนไม่แคร์อะไรเลย ได้แต่หมกมุ่นอยู่กับโลกของตัวเองและหนังสือแพทย์เป็นตั้ง ๆ"
"จริง ๆ แล้วหลายปีก่อน ฉันเคยคิดไว้ว่า ถ้าเธอเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของฉันคงดี"
พูดถึงตรงนี้ เวินชางหัวเราะเบา ๆ สายตามองไปที่สวี่อู้
"ไม่รู้เธอจะเชื่อหรือเปล่า แต่ตอนนั้น ฉันคิดกับเธอเป็นน้องสาวจริง ๆ"
ความรู้สึกประหลาดพลุ่งขึ้นมาที่ลำคอ สวี่อู้ขมวดคิ้ว พยายามกดมันลงไป