วันจันทร์สีดำไม่ได้ถูกเรียกว่าอย่างนั้นเล่น ๆ
วันนี้เป็นวันตรวจผู้ป่วยนอกของหัวหน้าฟาง
หัวหน้าใหญ่จัดตารางตรวจนอกไว้แค่สัปดาห์ละหนึ่งวัน แต่ละครั้งปล่อยคิวแค่สิบกว่าคน ผู้ป่วยที่แย่งคิวได้ส่วนใหญ่ล้วนเป็นโรคซับซ้อนที่โรงพยาบาลอื่นแก้ไม่ได้
สุดท้าย คนไข้สิบกว่าคนนั้น ไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่คนเดียว ถูกจับแอดมิททั้งหมด
บวกกับเคสปรึกษาที่นัดไว้ก่อนแล้ว สวี่อู้ยุ่งทั้งวันแทบไม่ได้หยุด
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องกินข้าว กินขนมปังยังต้องหาโอกาส
เริ่นเสี่ยวซีปลอบใจพร้อมกับตบไหล่สวี่อู้เบา ๆ “หัวหน้าสวี่ ถือซะว่าเป็นบททดสอบสุดท้ายจากองค์กรก่อนเธอลงจากตำแหน่งแล้วกัน”
สวี่อู้อุตส่าห์แบ่งเยลลี่พีชที่เหวินเชี่ยนส่งมาสด ๆ ให้เริ่นเสี่ยวซีส่วนหนึ่ง
“ฉันรับการทดสอบขององค์กร แต่ตอนนี้ฉันหวังแค่ว่าก่อนเลิกงานวันนี้ อย่ามีเคสปรึกษาฉุกเฉินเพิ่มอีกเลย”
ไม่มีเคสฉุกเฉินน่ะเหรอ เป็นไปไม่ได้หรอก
เยลลี่พีชกินไปได้แค่ครึ่งเดียว
โทรศัพท์เวรของสวี่อู้ก็ดังขึ้น
“หัวหน้าสวี่ อีกครึ่งชั่วโมง ชั้นสี่มีประชุมปรึกษาหลายสาขา”
“เป็นของศัลยกรรมหัวใจอีกใช่ไหม” เริ่นเสี่ยวซีได้ยินเสียงก็ถามขึ้น
สวี่อู้พยักหน้า “คราวนี้มีศัลยกรรมประสาทด้วย”
หัวหน้าจ้าวไปร่วมสัมมนาต่างจังหวัด งานของศัลยกรรมหัวใจช่วงนี้เลยกองอยู่บนบ่าซ่งถิงซีทั้งหมด
ที่ต้องรออีกครึ่งชั่วโมง ก็เพื่อรอซ่งถิงซีกลับมาจากโรงพยาบาลสาขานั่นเอง
ห้องประชุมปรึกษา
ฝ่ายศัลยกรรมประสาทส่งคนที่คุ้นหน้ามา
ก็คือคุณหมอผู้หญิงคนนั้นที่คุยกับซ่งถิงซีอยู่ที่ทางเดินวันนั้นไง
เธอก็จำสวี่อู้ได้ สวี่อู้เดินเข้าไป เธอก็พยักหน้าให้สวี่อู้ทักทาย “คุณหมอสวี่”
แต่สวี่อู้กลับไม่รู้ว่าเธอชื่ออะไร