นี่...งัวเงีย?
ถึงสามครั้งติดต่อกัน สวี่อู้จะไปคิดว่านาฬิกาปลุกเรียกซ่งถิงซีไม่ตื่นเพียงเพราะความง่วงได้ยังไง
เธอมองเพดาน กะพริบตา
ในหัวคิดยังไงก็ไม่สามารถโยงคำว่า "งัวเงีย" เข้ากับซ่งถิงซีได้
เธอไม่มีนิสัยนอนต่อ หลังรอจนเสียงหายใจข้างหูเข้าที่เรียบร้อยแล้ว ก็ค่อย ๆ ขยับแขนของซ่งถิงซีออก
กลัวจะรบกวนคนในห้องนอนที่นอนต่อ สวี่อู้เลยไปล้างหน้าทำธุระที่ห้องน้ำด้านนอก
พอจัดการเสร็จ เวลาก็พอดี
ถ้าไม่รีบเรียกให้ตื่นคงต้องสายแน่ ๆ สวี่อู้ถือแปรงสีฟันกลับมาที่ห้องนอน
ซ่งถิงซีตื่นแล้ว เขานั่งอยู่บนเตียง ก้มหน้าอยู่
คิ้วขมวดมุ่น แบบนี้ไม่ใช่ตื่นเองตามธรรมชาติ แต่เหมือนถูกใครปลุกให้ตื่นมากกว่า
สวี่อู้ก้มมองกระเป๋าเครื่องใช้ส่วนตัวในมือตัวเอง ถามเขา: "เสียงน้ำในห้องน้ำด้านนอกนี่ได้ยินถึงในห้องด้วยเหรอ?"
ซ่งถิงซีลงจากเตียง มองสวี่อู้แวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร
อ่างล้างหน้าในห้องน้ำเป็นแบบคู่
สวี่อู้วางกระเป๋าเครื่องใช้ส่วนตัวของเธอไว้ฝั่งของตัวเอง แล้วก็ออกไปเตรียมอาหารเช้า
จนกลิ่นซาลาเปาลอยออกมาจากหม้อนึ่ง สวี่อู้ถึงเพิ่งเข้าใจว่าตอนที่ซ่งถิงซีมองเธอเมื่อกี้หมายความว่ายังไง
เธอกลับไปที่ห้องนอน
ประตูห้องน้ำไม่ปิด ซ่งถิงซีกำลังโกนหนวดอยู่
รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวัน พาให้สวี่อู้รู้สึกจริง ๆ ว่าพวกเขานอนบนเตียงเดียวกันทุกคืน มากกว่าการจูบหรือกอดเสียอีก
ซ่งถิงซีมองสวี่อู้ผ่านกระจก: "จะใช้ห้องน้ำ?"
"เปล่า" สวี่อู้ส่ายหน้า ถามเขา: "เมื่อกี้ฉันตื่นแล้วรบกวนแกนอนเหรอ?"
"อืม"
เดาได้ถูกต้อง คราวนี้ซ่งถิงซีถึงตอบเธอ: "ไม่เป็นไร ครั้งหน้าอยู่เป็นเพื่อนนอนต่ออีกหน่อยก็ได้"