ใกล้ปีใหม่เข้ามาทุกที ปริมาณการผ่าตัดในโรงพยาบาลก็ลดลงบ้างแล้ว
คนไข้ที่อาการไม่ฉุกเฉิน หรือเลื่อนวันผ่าได้ ก็ไม่มีใครอยากนอนโรงพยาบาลช่วงปีใหม่อยู่แล้ว
สำนักงานกฎหมายของเจียงซื่อเยี่ยนปิดก่อนกำหนด
วันนี้สวี่อู้ไม่ยุ่ง สองคนเลยนัดกินข้าวเที่ยงด้วยกัน
ร้านอาหารเดิมแถวโรงพยาบาลนั่นแหละ
เจียงซื่อเยี่ยนมาถึงก่อน พอสวี่อู้ผลักประตูเข้ามา เธอก็เริ่มยื่นคอยาวมองไปทางด้านหลังของอีกฝ่ายทันที
"มองอะไรอยู่?" สวี่อู้ถามเธอ
กลัวว่าในร้านจะมีเพื่อนร่วมงานจากโรงพยาบาล เจียงซื่อเยี่ยนเลยกดเสียงต่ำถามว่า "คุณหัวหน้าแผนกซ่งของเธอไม่มาหรือไง?"
ที่แท้ก็ยังนึกถึงเรื่องที่ก่อนหน้านี้พูดไว้ว่าจะกินข้าวด้วยกันอยู่นั่นเอง
สวี่อู้พูดว่า "วันนี้เขามีตรวจที่คลินิกสาขา ช่วงก่อนปีใหม่ยุ่งหน่อย พอถึงวันหยุดปีใหม่ค่อยเลี้ยงข้าวเธอนะ"
"ได้สิ ไม่รีบ"
เจียงซื่อเยี่ยนเลื่อนน้ำสับปะรดที่สั่งไว้ไปให้สวี่อู้
สวี่อู้รับไป แต่ไม่ได้ดื่ม
"ทำไมไม่ดื่มล่ะ?" เจียงซื่อเยี่ยนรู้สึกแปลกใจ สายตาสแกนสวี่อู้ตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนเครื่องเอ็กซ์เรย์
"มีอะไรหรือเปล่า?"
สวี่อู้ไม่พูด
เจียงซื่อเยี่ยนเดาเอา: "เย็นเกินไปเหรอ? เธอเป็นประจำเดือน?"
ใกล้จะถึงแล้ว แต่ว่ายังไม่มา
เห็นท่าเจียงซื่อเยี่ยนจะต้องถามให้ได้คำตอบ สวี่อู้ก็ยอมแพ้พูดออกมา: "ในปากเป็นแผล ไม่อยากดื่ม"
เธอเพิ่งรู้ตอนแปรงฟันเมื่อเช้านี้เอง
"หืยย... ดุเดือดไม่เบา" เจียงซื่อเยี่ยนทำเสียงชอบใจสองที
"ดูท่าชีวิตบนเตียงเดียวกันของเธอจะร้อนแรงกว่าที่ฉันคิดอีก"
เพื่อนสนิทกันแซวเล่นเรื่องพวกนี้ เมื่อก่อนสวี่อู้ก็ไม่รู้สึกว่าอะไร แต่พอตัวเอกเป็นตัวเอง...