การเดินทางที่ไม่รู้จุดหมายปลายทาง สวี่อู้เพิ่งจะลืมตาขึ้น เสียงหัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้นอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว!
เธอชำเลืองมองความมืดยามค่ำคืนนอกหน้าต่าง
สายตากลับมามองที่ใบหน้าด้านข้างของซ่งถิงซี ดวงตาเบิกกว้าง "คุณจะพาฉันหนีไปอยู่ที่ไหนกันแน่?"
ซ่งถิงซีมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แล้วเลิกคิ้วมองเธอ "ไปทิเบตไหม?"
"ขับรถไปเองอย่างนั้นเหรอ?" สวี่อู้นึกว่าตัวเองฟังผิด จึงเบิกตากว้าง "ขับทั้งทางไปเลย?"
"ใช่" ซ่งถิงซีพยักหน้า "ขับไปจนถึงลาซา"
"สิบแปดวัน แค่นั้นก็พอ"
"แต่ว่ามีงานแต่งงานอีก" สวี่อู้กังวลขึ้นมา"ไม่มีปัญหา ทันแน่นอน"
ภายใต้แสงสลัวครึ่งมืดครึ่งสว่าง ใบหน้าด้านข้างของซ่งถิงซีดูคมลึกชัดเจน เขาเลิกคิ้วขึ้น ดวงตาที่มีรอยยิ้มเปล่งประกายเจิดจ้า
"อยากดูพระอาทิตย์ยามเช้าส่องยอดเขาหิมะไหม เราไปดูยอดเขานัมจาบาร์วากัน"
"แล้วก็ทะเลสาบย่านอูด้วย"
"หิมะบนภูเขากับทะเลสาบ ช่วงเวลานี้คงสวยมากแน่นอน"
การเลือกทิเบตเป็นจุดหมายปลายทาง มาจากความคิดนอกคอกในชั่วขณะหนึ่ง เมื่อตอนกลับไปที่โรงเรียนเก่าของสวี่อู้วันนั้น
วันนั้น พอสวี่อู้ถามเขาล้อเล่น ว่าของเขาที่เรียนแพทย์มารู้สึกเสียใจไหม
คำตอบของเขาคือไม่เสียใจ
แล้วก็ถามย้อนกลับไปที่สวี่อู้ ซึ่งคำตอบของเธอก็เป็นเช่นเดียวกัน
"แต่ก็มีจุดที่น่าเสียดายอยู่นิดหน่อย" ตอนนั้นสวี่อู้เอ่ยถึงความเสียใจ
เสียดายที่ช่วงแปดปีที่สดใสที่สุดของวัยหนุ่มสาว เธอในฐานะหมอกลับแทบไม่มีโอกาสได้สัมผัสกับชีวิตในมหาวิทยาลัย
เสียดายที่พลาดโอกาสเห็นความเปลี่ยนแปลงของสี่ฤดูหลายครั้ง อาชีพหมอ ดูเหมือนว่าข้างนอกจะมีสภาพอากาศอย่างไร อีกมที่อยู่ ห้องผ่าตัดแทบไม่รู้สึกเกี่ยวข้องอะไรด้วยเลย"