ขี้เกียจทำงานในที่ทำงาน ดูแลชีวิตไม่ทั่วถึง นานขนาดนี้ยังไม่โผล่หน้าแม้แต่ครั้งเดียว บางทีหน้าตาก็อาจจะพาออกมาไม่ได้...
ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่เริ่นเสี่ยวซีเห็นในกลุ่มซุบซิบแล้วมาบอกสวี่อู้
แต่...
สวี่อู้อยากรู้ ถามซ่งถิงซีว่า "รู้ได้ยังไง?"
หมอแม้แต่วันหยุดก็ยังมีงานวิจัยต้องทำ
วันนี้ซ่งถิงซีก็อยู่บ้านทำงานส่วนนี้ เขาจ้องหน้าจออย่างจดจ่อ ไม่เงยหน้า ตอบอย่างไม่ใส่ใจ "หลี่ฮ่าวบอก"
อากาศเงียบไปสองวินาที
ไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นมาได้อีก
มือที่พิมพ์ของซ่งถิงซีหยุดชะงัก "รำคาญ"
ไม่ค่อยได้ยินเขาบ่นแบบมีอารมณ์ขนาดนี้ สวี่อู้เลยเลียนแบบท่าทางที่เขาเคยปลอบเธอทุกครั้ง ตบหลังเขาเบา ๆ
"ไม่ต้องรำคาญ สอบชิงตำแหน่งเสร็จเมื่อไหร่ จะให้สถานะกับเธอ"
ซ่งถิงซีไม่ได้พูดอะไร ก้มหน้าลง มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย
-
นัดกันไว้แล้วว่าวันที่ห้าจะไปแข่งรถ
ยังไม่ถึงสองโมงเช้า มือถือของซ่งถิงซีก็ดังขึ้น
เมื่อวานเข้าเวรกลางคืน ตอนกลางวันนอนมาครึ่งวัน สวี่อู้ตื่นมาได้พักหนึ่งแล้ว
ตอนที่โทรศัพท์ดัง เธอกำลังพิงหัวเตียงอ่านหนังสืออยู่ พลางเหลือบไปเห็นชื่อที่บันทึกไว้ในมือถือของซ่งถิงซี
"สายจากซ่งยี่อัน"
แขนที่ยื่นไปหาโทรศัพท์ข้างเตียงหดกลับ
ซ่งถิงซีพลิกตัว แล้วพูดว่า "เธอรับสิ"
การรับโทรศัพท์แทนคนอื่นเป็นเรื่องที่สนิทสนมกันมาก
แต่เสียงเรียกเข้าไม่หยุดดัง ก็ไม่เปิดโอกาสให้สวี่อู้ได้ลังเล
ไม่อยากปลุกซ่งถิงซีที่นอนพักอยู่ เธอจึงรับสาย
อื้ม ๆ อยู่สองสามเสียง แล้ววางสาย
สวี่อู้: "เขาบอกว่าจะออกมาเจอพวกเราตอนนี้ ถามว่าเธอตื่นยัง"
"อื้ม"
ซ่งถิงซีไม่รู้ว่าจะได้ยินหรือเปล่า ตอบรับลวก ๆ