ซ่งถิงซีเพิ่งก้าวออกไปได้ไม่นาน
เสี่ยวเซี่ยก็เดินเข้ามาในอีกไม่กี่อึดใจ
“คุณหมอสวี่” เสี่ยวเซี่ยถาม “หัวหน้าแผนกซ่งมีเรื่องบาดหมางกับหมอเฝยหรือเปล่าคะ?”
“ทำไมถามแบบนั้นล่ะ”
เสี่ยวเซี่ยกลืนน้ำลายลงคอ แล้วพูดความจริง “ตอนที่หัวหน้าแผนกซ่งเดินผ่านเคาน์เตอร์พยาบาลเมื่อกี้ ท่านบอกหัวหน้าพยาบาลว่าให้คอยดูเรื่องความเรียบร้อยในหอผู้ป่วย”
“ที่แบบว่าโพดผึ่งโชว์กล้ามเนี๊ยะไม่ใช่แค่ไม่ช่วยเรื่องฟื้นตัว แต่ยังทำให้ภาพลักษณ์ของบุคลากรทางการแพทย์ของเรามัวหมองไปด้วย”
……
เสี่ยวเซี่ยจึงพูดว่า: “ฉันก็เลยเดาว่าหัวหน้าแผนกซ่งต้องมีเรื่องบาดผลกับหม่อเฝยแน่ๆ”
สวี่อู้ก้มหน้าง่วนกับการจัดทำเคสผู้ป่วยของเซี่ยเฉิง “ฉันก็ไม่รู้ว่ะ”
เสี่ยวเซี่ย “ออ” พูดเสร็จ ก็พลางว่าว่า “เอาละ”
พูดจบก็หมุนตัว
เพิ่งเดินไปได้สองก้า ก็ถอยหลังเข้ามาอีก แล้วชะโจกแนบไปกับหลังปกเสื้อของสวี่อู้ สูดจมูกฟุดฟิดสองที
“เป็นไร?”
เสี่ยวเซี่ยยืดตัวขึ้น ส่ายหน้า “ไม่เป็นไร ฉันอาจจะเพี้ยนไปเอง หลายวันมานี้ทำไมฉันได้กลิ่นโลชั่นทาตัวของคุณหมอสวี่จากตัวใครก็ไม่รู้”
เสี่ยวเซี่ยยืดตัวขึ้น ส่ายหน้า “ไม่มีอะไร ฉันอาจจะสติลอยไปเอง หลายวันนี้ทำไมฉันได้กลิ่นโลชั่นทาตัวของคุณหมอสวี่จากตัวใครก็ไม่รู้”
“แล้วใครอ่ะมี่น่ะ” เริ่นเสี่ยวซี ถามโอ่ย่างไม่ได้แล้ว
แต่ในวิเดียวที่คำพูดพลั้งปากออกไป เธอก็รู้ตัวว่าเริ่มได้โดน——