"ผู้ชายแก่แล้วก็ปากแข็งจริง ๆ"
มีคนไข้รายหนึ่งที่ต้องส่งต่อไปยังแผนกอายุรศาสตร์หัวใจ ตอนที่ซ่งถิงซีกำลังจะไปที่ออฟฟิศเพื่อไปคุยกับหลี่ฮ่าวเรื่องส่งมอบงาน
เดินผ่านเคาน์เตอร์พยาบาล
บังเอิญได้ยินเสี่ยวจางคุยกับหัวหน้าพยาบาลซุน
สามีของหัวหน้าพยาบาลซุนเป็นโรคหมอนรองกระดูกทับเส้นประสาทขั้นรุนแรง กำลังถามเสี่ยวจางว่าตอนนั้นพ่อของเธอไปทำกายภาพบำบัดที่ไหน
เสี่ยวจางบอกชื่อโรงพยาบาลและชื่อแพทย์ให้หัวหน้าพยาบาลซุนฟัง
หัวหน้าพยาบาลซุนกล่าวขอบคุณ แล้วบ่นว่า "สามีฉันช่วงหลัง ๆ นี้ยิ่งแก่ยิ่งดื้อ พูดอะไรก็ไม่ฟัง ถ้าฟังแล้วไปหาหมอแต่เนิ่น ๆ ก็คงไม่ปล่อยให้หนักขนาดนี้"
ในโรงพยาบาล คนไข้ที่ดื้อรั้นเหมือนลาตายก็เห็นมามาก เสี่ยวจางเลยชินชา
พึมพำว่า "ปกติแหละ ผู้ชายพอแก่ตัวเข้า ไม่เพียงแต่ปากมาก ปากแข็ง ยังขี้หึงเป็นพิเศษอีกด้วย!"
เธอพูดพลางก็เตือนเหล่าพยาบาลฝึกหัดที่อยู่ข้างหลังตัวเองด้วย
"นี่ ๆ ๆ พวกเราผู้หญิงที่ยังไม่แต่งงานในแผนกจำไว้เป็นบทเรียนนะ อย่าไปหาคนที่อายุมากกว่าตัวเอง มิเช่นนั้นพอถึงวัยกลางคน ลำบากก็ต้องเป็นตัวเราเอง"
อย่าหาคนอายุมากกว่าตัวเอง?
ซ่งถิงซีเดินผ่านไปแล้ว แต่จังหวะก้าวเท้าก็หยุดลง ชะงักไปครู่หนึ่ง
เงียบ ๆ หันหลังกลับมา
เสี่ยวจางพูดต่ออีกในตอนนี้
"แต่หมอกระดูกเป็นข้อยกเว้นได้นะ"
เหล่าพยาบาลฝึกหัดที่อยู่ข้างหลังเธอเพิ่มมาถึงโรงพยาบาลได้แค่สองวัน ยังไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าตาหล่อเหลาของหมอกระดูก
พอได้ยินเสี่ยวจางพูดแบบนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะสงสัย "เป็นยังไงเหรอ?"
เสี่ยวจางยิ้มอย่างมีเลศนัย ค่อย ๆ หยิบโทรศัพท์ออกมา กดไปสองที แล้วพูดเสียงเบา "ดูในกลุ่มสิ"
คนรอบข้างลงมือทันที
แล้ว ห้าวินาทีต่อมา เสียง "ว้าว" ก็ดังขึ้นทั่วเคาน์เตอร์พยาบาล