อารมณ์หึงหวงชนิดนี้ ตัวมันเองห่อหุ้มด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง
ซุนเว่ยเจี้ยนทั้งเช้าไม่มีสมาธิทำงานเลย
ตอบคำถามตอนตรวจคนไข้ไม่ได้ พอสั่งการรักษาก็สั่งโดสผิดไปครั้งหนึ่ง
คราวนี้ไม่ใช่แค่พยาบาลที่รู้ หัวหน้าฟางก็รู้ด้วย
ซุนเว่ยเจี้ยนสังเกตเห็นว่า ตอนหัวหน้าฟางเดินเข้ามาจะมอบหมายงานให้เฝยลี่จื้อ ตอนแรกตั้งใจจะเดินมาทางโต๊ะทำงานของเขา
อาจจะนึกถึงสภาพการทำงานของเขาได้ หัวหน้าฟางเลยเปลี่ยนใจกลางคัน ส่งเฝยลี่จื้อให้สวี่อู้ดูแลแทน
ลูกศิษย์ของหัวหน้าแผนกออร์โธปิดิกส์... คราวนี้ดีเลย สวี่อู้คว้าบุญคุณของหัวหน้าแผนกออร์โธปิดิกส์ไปอีกหนึ่งอย่างง่ายดาย
ซุนเว่ยเจี้ยนนั่งอยู่ที่ที่นั่ง ยิ้มขื่น ๆ สองที
-
“หัวเราะอะไรอยู่?”
เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ สวี่อู้กินข้าวเสร็จก็ขึ้นเตียงแต่หัวค่ำ
ซ่งถิงซีมีงานต้องจัดการ
เขาไม่ได้ไปที่ห้องหนังสือ แต่นั่งพิงหัวเตียงทำงาน
เห็นสวี่อู้พิมพ์แป้นพิมพ์ไปยิ้มไป ซ่งถิงซีอดไม่ได้ที่จะหันไปมอง
สวี่อู้นอนคว่ำอยู่บนหมอน พอเห็นซ่งถิงซีอยากรู้ ก็ยื่นหน้าจอมือถือให้เขาดู
สวี่อู้พูดว่า “เริ่นเสี่ยวซีได้ยินเรื่องตอนกลางวันที่เธอถอนคิวให้เฝยลี่จื้อ กำลังเล่าให้ฉันฟังอยู่”
เพราะไม่ได้อยู่ในห้องตรวจด้วย
ดังนั้นฉากตลก ๆ ตอนถอนคิวนั้น ทั้งสองคนได้แต่จินตนาการเอาเอง
สวี่อู้สงสัย ลุกขึ้นนั่งแล้วถามซ่งถิงซี “ขอสัมภาษณ์หน่อยสิ หัวหน้าแผนกซ่ง ตอนที่เฝยลี่จื้อบอกให้คุณช่วย คุณคิดยังไงถึงพูดออกมาได้ว่า ช่วยได้แค่ถอนคิวให้”