ก็เพราะไม่อยากกลับตระกูลเวินไงล่ะ ถึงได้เลือกเวรบ่ายวันที่สองของเทศกาลตรุษจีน
สวี่อู้ยิ้มกลบเกลื่อนไปว่า “ไม่เป็นไร ฉันบอกแม่ฉันเองได้”
พี่สวีเหวยดีใจสุดๆ รีบแจกอั่งเปาให้สวี่อู้กับเริ่นเสี่ยวซีคนละใบ: “ขอบใจนะ”
อั่งเปาค่าอยู่เวร ถ้าไม่รับก็ผิดกฎของแผนก
ต่อไปคนอื่นจะได้ไม่รู้สึกเกรงใจเวลามาเข้าเวรแทนกัน
สวี่อู้รับของตัวเองไว้ แล้วส่งต่อให้เริ่นเสี่ยวซีทันที
“ทำไมล่ะ?” เริ่นเสี่ยวซีไม่ยอมรับ
สวี่อู้หยิบโทรศัพท์เธอมากดรับอั่งเปาให้เอง: “กฎมันมีอยู่ว่าใครเข้าเวรคืนสิบสาม อั่งเปาก็เป็นของคนนั้น”
“งั้นก็ไม่ถูก” เริ่นเสี่ยวซีว่า “ถ้าไม่ใช่เธอสลับเวรให้ฉันสองรอบ ฉันก็ไม่ได้เข้าเวรแทนพี่สวีเหวย ต้องแบ่งกันคนละครึ่ง”
เธอยืนกราน สวี่อู้จนใจ ต้องรับคืนมา
จากนั้นก็สั่งซื้อกล่องของขวัญปีใหม่ทางออนไลน์ “กล่องนี้ให้ป้า ขอบคุณที่ช่วยหาคู่ให้ฉัน”
ถึงแม้สุดท้ายจะไม่ได้แนะนำให้สำเร็จ แต่ถ้าตอนนั้นไม่มีแม่ของเริ่นเสี่ยวซีช่วยเป็นธุระให้ เธอก็คงไม่ได้รู้จักซ่งถิงซีแบบบังเอิญแบบนี้
เริ่นเสี่ยวซีรับไว้ “งั้นขอบคุณอู้อู้มากนะ”
“ไม่เป็นไรจ้ะ” สวี่อู้สลับกลับไปที่หน้าจอวีแชทอีกครั้ง
เดือนนี้จินเฟิ่งซื่อไม่ได้มาหาเธอเลย
ช่วงเวลาแบบนี้ของทุกปี เธอสองคนก็ไม่ได้ติดต่อกันมากนักอยู่แล้ว