หลินชิงอวี๋วางมือลงบนฝ่ามือของลู่ซวิน
กระชับแน่น ลู่ซวินดึงเธอลุกขึ้น แล้วโน้มตัวอุ้มเข้าสู่อ้อมกอด
หลินชิงอวี๋เพิ่งนั่งลงบนตักลู่ซวิน ตรงหน้าก็มืดลงทันที ลู่ซวินอ้าเสื้อคลุมยาวสีดำคลุมร่างเธอไว้ทั้งหมด
ใบหน้าเล็กแนบอยู่ที่อกของชายหนุ่ม ฟังเสียงหัวใจของเขาเต้นดังตุบตับอย่างมีพลัง
ตุบ...ตุบ...
ให้ความรู้สึกทั้งอบอุ่นและมั่นคงแก่เธอ
ปลายจมูกของหลินชิงอวี๋พลันแสบร้อน น้ำตาก็ไหลรินอีกครั้ง
นี่คงเป็นความอบอุ่นครั้งสุดท้ายแล้วกระมัง
รอให้หวังเหม่ยเฟิ่งบอกลู่ซวินว่าเธอมีลูกไม่ได้ เขาก็คงทิ้งเธอเช่นกัน
วีลแชร์เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ เหนือศีรษะมีโจวหนานกางร่มให้
ตลอดทางที่ผ่านไป บอดี้การ์ดต่างตะโกนเรียก
“พี่สะใภ้”
“พี่สะใภ้ครับ”
“พี่สะใภ้ พวกเราทำไม่ดีเอง!”