"ทางนี้ค่ะ" หลินชิงอวี๋ชี้ไปอีกทาง ยิ้มอ่อนอธิบาย "ต้องข้ามถนนไปก่อนนะ"
พูดพลาง เธอเดินนำหน้าไป
ครูผู้ชายที่เคยจีบหลินชิงอวี๋ชะงักไป
ด้านหน้า ด้านหน้าน่ะไม่มีบ้านพักแล้วนะ!
ยกเว้นที่นอกเหนือจากตึกที่หาซื้อแทบไม่ได้อย่างเว่ยทานเบย์แล้ว...
ไม่หรอกมั้ง
ครูผู้ชายส่ายหน้า
ไม่มีทางเป็นเว่ยทานเบย์หรอก!
ตึกแถวนั้นแพงขนาดนั้น!
แถมต้องมีเส้นสายถึงจะซื้อได้ สามีของหลินชิงอวี๋มันบังอาจยังไงถึงอยู่ที่นั่น!
คงเป็นบ้านที่ต้องเดินไปไกลจากเว่ยทานเบย์อีกไกลล่ะมั้ง
ตอนนี้ หวังเหมยเดินตามหลังหลินชิงอวี๋ มุ่งหน้าไปทางเว่ยทานเบย์ ในใจก็แอบหวั่น ๆ อยู่เหมือนกัน
มีแต่เฉินเหมียนเหมียนที่รู้ความจริงอยู่แล้ววิ่งเข้าไปคล้องแขนหลินชิงอวี๋ ทำท่าภูมิใจเดินตามไปทางเว่ยทานเบย์
เพิ่งถึงหน้าประตูเว่ยทานเบย์ ครูผู้หญิงคนหนึ่งก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ
"ว้าย—อาจารย์หลิน เธอพักอยู่ที่นี่เหรอ?"
หลินชิงอวี๋พยักหน้าน้อย ๆ ให้ครูผู้หญิงคนนั้น
ครูผู้ชายที่เคยจีบหลินชิงอวี๋หน้าซีดแข็งค้างไปทันที
"ให้ตายสิ! สุดยอดขนาดนี้เลย?"
"ว้าววว ที่นี่ใกล้โรงเรียนสุด ๆ ไปเลย! ตอนเช้าจะได้นอนต่ออีกครึ่งชั่วโมงแน่ะ!"
"แค่ครึ่งชั่วโมงเองเหรอ อย่างน้อยก็สี่สิบห้านาที!"
ในฐานะครู การตื่นเช้าคือความเจ็บปวดที่สุดของอาชีพนี้
โดยเฉพาะครูบางคนที่อยู่ไกล หน้าหนาวจัด ๆ ตีห้ากว่าใกล้หกโมงก็ต้องฝืนแยกตัวจากผ้าห่มอุ่น ๆ ถึงจะทันเข้าแถวตอนเจ็ดโมงครึ่ง