น้ำซุปในจานปลาหกกระเด็น ลู่ซวินตกใจ รีบยื่นมือไปช่วยประคองจานไว้ วางลงบนโต๊ะอาหารแล้วตรวจดูมือของเธอ
เมื่อครู่ ลู่ซวินร้อนใจจนเกือบลุกขึ้นยืน จูงมือเธอไปล้างที่ห้องครัว!
โชคดีที่สติกลับมาตอนสุดท้าย เขารีบคว้าขวดน้ำแร่ข้าง ๆ เปิดฝาแล้วรดมือให้หลินชิงอวี๋
พลางช่วยล้างมือ พลางอดบ่นไม่ได้
“เหม่ออะไร? โดนน้ำร้อนลวกจะทำยังไง?”
น้ำเสียงเหมือนบ่น แต่เบามาก แถมยังอบอุ่นดั่งสายลมภูเขา ฟังแล้วหลินชิงอวี๋ไม่ได้รู้สึกแย่ กลับรู้สึกอบอุ่นใจ
“ฉันไม่เป็นไร” หลินชิงอวี๋หยิบผ้าเช็ดทำความสะอาดคราบน้ำซุปที่ซึมบนโต๊ะ
อยู่นานกว่าจะรวบรวมสติได้ เธอนั่งลงข้าง ๆ ลู่ซวิน หยิบมือถือขึ้นมาแล้วพูดว่า “เรามาแลกช่องทางติดต่อกันเถอะ”
ลู่ซวินหันมองเธอ ก็เห็นเธอเปิดแชทวีแชทของลู่เหยียนต่อหน้าเขา
ลู่เหยียนส่งข้อความมาว่า: [อวี๋เอ๋อร์ เมื่อคืนหลับสบายไหม?]
หลินชิงอวี๋ตอบกลับว่า: [ลู่เหยียน ต่อไปเราอย่าติดต่อกันอีกเลย]
พูดจบ เธอก็บล็อกแชทลู่เหยียนอย่างเด็ดขาด ราวกับตัดสินใจแล้วเงยหน้ามองลู่ซวิน
“คุณชายสาม ต่อไปเรามาใช้ชีวิตด้วยกันให้ดีเถอะ ไม่ขอเป็นคู่รักที่รักใคร่กลมเกลียว แต่อย่างน้อยก็เป็นสามีภรรยาที่ไม่ทะเลาะกัน ฉันจะพยายามทำหน้าที่ภรรยาให้ดี”
“ดี แต่ก่อนอื่นเธอต้องเปลี่ยนคำเรียกก่อน”
ลู่ซวินเห็นหลินชิงอวี๋ปลดบล็อกวีแชทของลู่เหยียนก็รู้สึกพอใจมาก เปิดคิวอาร์โค้ดวีแชทของตัวเองยื่นให้
“เปลี่ยนอะไร?” หลินชิงอวี๋แอดวีแชทแล้ว ตอนนั้นยังนึกไม่ออก มองลู่ซวินตาเหวอ
ลู่ซวินยกยิ้มมุมปากขึ้นนิด ๆ: “เธอเรียกฉันว่าคุณชายสามอีกไม่ได้แล้ว ศักดิ์ไม่ถูก”
“ต้องเรียกว่า…” หลินชิงอวี๋หน้าแดงทันที ดูเหมือนจะนึกอะไรได้
“เธอต้องเรียกฉันว่าสามี” ลู่ซวินยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์
ทุกครั้งที่เห็นท่าทางเขินอายของหลินชิงอวี๋ เขาก็อดแกล้งเธอไม่ได้