พูดพลาง ลู่เหยียนกระแอมอย่างประหม่า แล้วจัดเนคไทของตัวเอง ถามคนข้าง ๆ ไม่หยุดว่า "แบบนี้โอเคไหม"
พอคนข้าง ๆ ชูนิ้ว "โอเค" เขาก็ยิ้มเขลา ๆ มองกล้อง
"อวี๋เอ๋อร์ ผมหวังมาตลอดว่าจะขอคุณแต่งงานในวันเกิดคุณ ผ่านไปสามปี หนึ่งพันเก้าสิบห้าวันที่รู้จักและอยู่เคียงข้างกัน ผมมั่นใจว่าคุณคือคู่ชีวิตที่ผมอยากจับมือเดินไปด้วยกัน อวี๋เอ๋อร์ ผมรู้ว่าคุณต้องโกรธที่ผมหายไปนานไม่ติดต่อคุณ"
พูดจบ ลู่เหยียนก็หัวเราะออกมาเบา ๆ
"นี่รุ่นน้องสอนผมมา เธอบอกว่านี่คือการกดไว้ก่อนแล้วค่อยปล่อย ทำให้คุณน้อยใจก่อน พอถึงวันนี้ขอแต่งงาน คุณจะได้เซอร์ไพรส์เป็นสองเท่า
อวี๋เอ๋อร์ คุณวางใจ ผมขอแต่งงานครั้งนี้ผ่านการคิดอย่างรอบคอบแล้ว และก่อนไปทำงาน ผมบอกแม่เรียบร้อยแล้ว ว่ากลับมาจากทำงานคราวนี้ เราจะไปจดทะเบียนกัน เธอก็ยินยอมแล้ว งั้น..."
ลู่เหยียนยิ้มเขิน ๆ เรียก "อวี๋เอ๋อร์" อย่างอ่อนโยน แล้วก็ทรุดตัวคุกเข่าข้างเดียว
"คุณยินดีแต่งงานกับผมไหม"
ในจอม่าน ลู่เหยียนมีแววตาจริงจัง
รอบ ๆ สายลมพัดเสียงกระดิ่งบนต้นไม้ ราวกับอยู่ในห้วงฝัน
หน้าอกของหลินชิงอวี๋กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
ตอนที่ลู่เหยียนคุกเข่า หัวใจเธอเหมือนถูกฆ้องใหญ่ตี "ตึง" เข้าใส่ ลมหายใจพลันติดขัด
เพื่อนร่วมงานในสถาบันพากันเชียร์
"แต่งกับเขา!"
"แต่งกับเขา!"
แม้แต่ผู้อำนวยการสถาบัน ลุงแก่คนนั้นก็ยิ้มหน้าบาน ตบมือเชียร์ "แต่งกับเขา! แต่งกับเขา!"
สติที่มีอยู่เพียงน้อยนิดทำให้หลินชิงอวี๋ส่ายหน้า ถอยหลังไปอย่างโซซัดโซเซ "ไม่... ฉันตกลงไม่ได้! ฉันตกลงไม่ได้!"
บรรยากาศรื่นเริงหยุดชะงัก ราวกับถูกกดปุ่มหยุด
หลินชิงอวี๋วิ่งออกจากสถาบันไปอย่างเสียอาการ ทิ้งเพื่อนร่วมงานของลู่เหยียนที่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก
ไม่มีใครรู้ว่าเกิดปัญหาที่จุดไหน