ในห้องผู้ป่วย
ผู้อำนวยการเกาเห็นลู่ซวิน ก็ผงะถอยไปชิดหัวเตียงโดยสัญชาตญาณ ชี้หน้าเขาแล้วเอ่ยว่า "นาย—นายยืนอยู่ตรงนั้นแหละ อย่าเข้ามานะ"
ลู่ซวินนั่งบนรถเข็น ใช้นิ้วเรียวสวยดันกรอบแว่นตาสีทองบนสันจมูกขึ้น ยิ้มเย็นเยียบ "ไม่ใช่คุณบอกเองหรอกเหรอว่าอยากเจอฉัน"
"เจอก็ไม่ต้องใกล้ขนาดนี้" ผู้อำนวยการเกากลืนน้ำลาย ตัวสั่นงันงก "นาย...นาย...อย่าคิดว่าฉันกลัวนายนะ! หลินเจียจุ้นบอกฉันหมดแล้วเรื่องที่นายถูกเสี้ยวซ่าวเตะ! เขาบอกว่านายไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรเลย ก็แค่บอดี้การ์ดที่สู้คนได้กับชื่อเสียงไว้ข่มขู่คนอื่นก็เท่านั้น"
"ไม่ต้องพูดไร้สาระแล้ว ว่ามา คุณต้องการอะไรกันแน่"
"ฉันอยากทำข้อตกลงกับนาย!" ผู้อำนวยการเกอหดคอด้วยความหวาดกลัว "ฉันไม่ได้มีเจตนาอื่น ฉันแค่อยากปกป้องตัวเอง"
"ปกป้องตัวเอง? อยากปกป้องตัวเองถึงได้สาดโคลนใส่เมียฉันอย่างนั้นเหรอ? ฉันนึกว่าคุณอยากตายให้สะใจกว่านี้อีกนะ"
น้ำเสียงของลู่ซวินเยียบเย็นจนผู้อำนวยการเการู้สึกเหมือนมีดที่ลับคมกริบวางแนบลำคอเขาแล้วลูบวนเบา ๆ หวาดกลัวจนตัวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
"ฉัน...ฉันรู้ว่านายกำลังสอบบัญชีของฉัน! สรุปคือ ตอนนี้สถานการณ์ก็เป็นแบบนี้ ฉันสามารถออกไปแถลงได้ว่าทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด หลินชิงอวี๋บริสุทธิ์ แต่ข้อแม้คือ...นายต้องปล่อยฉันไป ห้ามแจ้งความฉัน!"
"โอ้? นี่คือข้อตกลงที่คุณว่าอย่างนั้นเหรอ?" หางตาลู่ซวินแต่งแต้มไปด้วยความดูถูก
"ใช่!" ผู้อำนวยการเการับคำ ร่างกายอ้วนพีขยับเล็กน้อย หยิบโคมไฟหัวเตียงขึ้นมาเตรียมป้องกันตัวโดยสัญชาตญาณ "ฉันบอกนายนะ ผู้หญิงโดนสาดโคลนเนี่ย ไม่ว่านายจะล้างคราบให้ด้วยตัวเองยังไงก็ไร้ประโยชน์!